Maandag 13/07/2020
Beeld DM

Column

In een vorig tijdperk kreeg zoonlief nu een saflet rond z’n oren

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Deze nietsvermoedende huisvader had een plaatje met ‘All lives matter’ op zijn Facebook gezet, zei mijn vrouw, met hartjes en handjes in diverse kleuren, en kreeg er vervolgens in een comment van zijn zoon van langs. ‘Papa, dit doet me pijn. Jij en mama hebben mij opgevoed geen verschil te zien in mensen. En nu zet je dit. Wat je in de categorie zet van iemand die de essentie niet snapt. BLACK lives matter, papa.’

Je oogst wat je zaait, zei ik.

Papa krijgt er nog een bolwassing in het Engels bovenop, zei mijn vrouw: wie ‘All lives matter’ zegt, impliceert dat iedereen in de wereld gelijk is en geeft dus blijk van raciale ontkenning.

In een vorig tijdperk kreeg zoonlief nu een saflet rond z’n oren en moest honderd keer schrijven: ‘All lives matter betekent wat er staat’, zei ik. En honderd keer ‘Ik zal nooit meer semantische discussies voeren.’ Laten we zo nog even doorgaan, en kinderen bellen de Staatsveiligheid, zoals in de DDR: ‘Moeder heeft gisteravond misprijzend ‘Turk’ gezegd, en ik meen dat vader erom gniffelde.’ Een droge klop op de deur in het holst van de nacht, een zwarte Volga met donkere ruiten, een kamp in Marchienne-au-Pont waar zelden iemand van terugkeert.

Het geeft je zin om je overal van af te sluiten, zei mijn vrouw. Als elk gesprek riskant wordt, als elke discussie uitmondt in kommaneukerij en als je voortdurend op je hoede moet zijn. Achter elke hoek kan een nieuwe schuldvraag schuilgaan, elk woord kan binnenstebuiten worden gedraaid en op z’n kop gezet zodat het exact het tegenovergestelde betekent van wat je ermee bedoelde. Elke dag bijltjesdag. Geen seconde rust. Je zegt: ‘Wat een prachtige dag vandaag!’ en je denkt krek: misschien zijn er mensen voor wie het géén prachtige dag is, die een heel moeilijk examen gaan doen of die onder de scanner moeten voor een raar bultje, ik moet opletten.

Je zou denken dat corona ook op dat vlak weldadig zou zijn geweest, zei ik – dat veel mensen weer ter aarde zouden komen en zouden zeggen: we gaan onze tellers op nul zetten. Ons afvragen hoe het allemaal begon, en van daaruit verder redeneren. Mis: iedereen loopt meteen weer in zijn eigen megafoon te lullen en met verf te gooien. En als je hoopte dat de politiek haar les zou hebben geleerd: vergeet het hierbij. De politici kijken naar het volk, en als ze merken dat het volk lult, lullen ze er een eind achteraan. Dat is het verschil met staatsmannen. Die zeggen: het niveau daalt, ik moet een paar treden klimmen. De standaard zetten.

Gek, zei mijn vrouw: je voelt aan alles dat een goede, slimme gids nu op heel veel bijval zou kunnen rekenen, en toch zie je niemand verroeren. We zijn allemaal klaar voor iemand die zegt: ik heb lang nagedacht, ik heb een idee, kom! En toch zit iedereen door de spleet tussen de gordijnen te gluren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234