Maandag 27/09/2021
null Beeld DM/Bart Hebben
Beeld DM/Bart Hebben

ColumnNadia Nsayi

In dit specifieke drama is regularisatie een menswaardige stap naar wettelijke erkenning

Nadia Nsayi is politicologe en auteur van Dochter van de dekolonisatie.

Op een zonnige lentedag maakten we een wandeling op de Italiëlei in Antwerpen. We kenden elkaar ongeveer vijf maanden. Plots vertelde ze aarzelend dat ze al zes jaar in België leeft zonder verblijfsvergunning. Ik kon mijn oren niet geloven. Ik zag haar als een studente met een beloftevolle toekomst. Nu werd ze een sans-papiers met een onzeker bestaan.

De voorbije dagen dacht ik opnieuw aan haar verhaal naar aanleiding van het drama dat zich tot gisteren afspeelde in Brussel. Sinds mei hielden meer dan 400 mensen zonder papieren een hongerstaking. De beëindiging of opschorting van de actie redt mensenlevens. Tegelijk geeft het de Vivaldi-regering meer ademruimte. Toch blijft staatssecretaris voor Asiel en Migratie Sammy Mahdi (CD&V) in een lastige positie. Niet regulariseren opent de weg naar nieuwe acties met mogelijke doden als gevolg. Wel regulariseren zal door de rechtse oppositiepartijen N-VA en Vlaams Belang voorgesteld worden als een foute toegeving aan de ‘linkse lobby’.

Politicologe Naima Charkaoui schrijft in haar boek Het opengrenzenmanifest: “ (…) de nood om te regulariseren is natuurlijk inherent verbonden met het feit dat de oorspronkelijke procedures te weinig antwoord bieden op de uitdagingen die zich in de realiteit stellen. Regularisatie is dan ook per definitie een lapmiddel om scheefgegroeide situaties die het gezond verstand te boven gaan, alsnog recht te trekken.”

De staatssecretaris weigert een collectieve regularisatie. Zijn medestanders moedigen hem aan om het been stijf te houden en niet toe te geven aan de ‘chantage’ van de hongerstakers. Regularisatie zou honderden of zelfs duizenden anderen aanzetten om ook te staken. Dat slaat nergens op. Een hongerstaking is een wanhoopsdaad. Een ultieme schreeuw naar erkenning. In deze crisissituatie is regularisatie een menswaardige stap naar wettelijke erkenning.

Los van een oplossing voor de hongerstakers, moet de politieke klasse zich bezinnen over het Belgisch asiel- en migratiebeleid. Het beleid moet rechtvaardiger, globaler en meer toekomstgericht, maar dit is enkel mogelijk als in de politiek en in de brede samenleving het besef groeit dat de mobiliteit in de wereld onrechtvaardig is. Waarom kan ik vanuit België met mijn Belgisch paspoort gemakkelijk naar Congo of Marokko reizen, terwijl een persoon met een Congolees of Marokkaans paspoort minder reiskansen heeft? Charkaoui schrijft hoe grenzen gevormd worden door papieren en hoe dodelijk grenzen kunnen zijn. Haar onderbouwd betoog voor open grenzen is een uitnodiging aan politici zoals Mahdi om het debat naar een hoger niveau te tillen en het migratiebeleid te heruitvinden, vrij van politieke links-rechtsspelletjes en electorale berekeningen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234