Zondag 13/06/2021
null Beeld DM
Beeld DM

Column

In de verte zie ik een ruiter aankomen. Moet ik het huis in vluchten?

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Ondanks de obstakels hou ik halsstarrig vol. Hoe kan ik binnenblijven terwijl het land jubelt, de zon juicht, de vogels ­tierelieren en de heuvel eruitziet als een schilderij van Monet. Meer bepaald als De tuin van de kunstenaar te Giverny.

De heuvels om me heen zijn bezaaid met madeliefjes, paardenbloemen, narcissen en kleine paarse bloemetjes die vrolijk dicht bij elkaar staan en maar net boven de grassprietjes uitpiepen. Honderden kleurige stippen in het groen. Als ik goed luister, hoor ik hun kristallen stemmetjes. Het is niet mogelijk dat die er allemaal in één nacht gekomen zijn en toch viel het me vanmorgen pas op. Ineens waren ze er. Honderden.

Een van de obstakels is dat ik mijn scherm niet zie terwijl ik dit tik. Het zonlicht weerkaatst me. Ik heb mijn witte zomerjurkje al omgeruild voor een zwart, maar dan nog. Zo erg is dat niet, ik verbeter de tikfouten straks wel.

Het tweede obstakel is mijn hondje Mr. Wilson. Die denkt: speeltijd! Buiten kan maar twee dingen betekenen: wandelen en/of spelen.

Van alles draagt hij aan, stokken, ballen, een rubberen kip – zijn lievelingsspeelgoed – die half aan flarden gebeten is en een poot mist. Hij legt het braaf aan mijn voeten, gaat zitten en kijkt me ononderbroken aan. Hypnotiseert me.

Ik ben onder de indruk van zijn ­volharding en hij slaagt er elke keer weer in me een schuldgevoel te ­bezorgen waardoor ik toch weer het schrijven ­onderbreek om bal, stok of kip de verte in te keilen. Nog voor ze de grond raken, springt Wilson de lucht in, even lijkt hij te zweven, en vangt ze op in de lucht.

Dartel komt hij weer aangelopen. Een stofwolkje achter hem aan. Zijn oortjes flapperen op en neer, zijn pootjes ­dansen over het gras. Hij is in een opper­beste stemming. Fier kijk hij me aan, het voorwerp nog in zijn mond. Ik prijs hem, zo hoort dat. Weer legt hij het ding aan mijn voeten en betovert me opnieuw.

Ik weet dat maar één ding hem stil krijgt en dat is een stevige wandeling. Hij is al twaalf maar in het diepst van zijn gedachten is hij nog steeds een puppy – zijn we dat niet allemaal. Na een dik half uur stappen wordt het duidelijk dat hij in mensenjaren al 84 is.

Na de wandeling zakt hij neer in het gras. De eerste twee uur zal hij geen kik meer geven. Voor ik voortschrijf, hang ik de was aan de lijn. Het is een bijna archaïsch beeld: ‘Vrouw hangt wasgoed aan de lijn’. Terwijl ik dat doe, kijk ik om me heen, zie me omringd door blauwgroene heuvels en voel me gelukkig.

In de verte zie ik een ruiter aankomen. De stofwolk die zijn paard opwerpt, is vele malen groter dan die van Mr. Wilson. Wie is het? Vriend of vijand? Hoewel het beeld van een western minder past in al dit groen, bevind ik me toch ineens in de prairie. Moet ik het huis in vluchten en naar mijn buks grijpen als weerloze vrouw alleen in deze uitgestrekte onmetelijkheid.

Of is het mijn zeekapitein die eenmaal aan land geen seconde wou verliezen, op het eerste het beste paard sprong, het de sporen gaf en nu als een wervelwind mijn richting uit galoppeert met maar één ding voor ogen: mij, zijn Italiaanse principessa, heftig te zoenen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234