Woensdag 16/10/2019

Opinie

Ik zou willen dat ik samen met Aznavour en mijn vader in een bar in Venetië zat

Marc Didden. Beeld Bob Van Mol

Marc Didden is regisseur en columnist. 

In mijn huis staat een kastje. En op dat kastje staat een beeldje van een ijsbeer. Ik ben erg aan dat beeldje gehecht. Ik verdraag dus niet dat er zich te veel andere voorwerpen in de buurt van mijn van veel craquelé voorziene witte porseleinen vriend bevinden. Een foto van mijn ouders en van mijn schoonouders? Goed. Een schilderijtje dat een goede vriend me schonk? Prima. Maar verder liever niets, tenzij als wisselend element: ouderwetse postkaarten van vrienden die nog de moeite doen om naar verre landen te reizen. 

Sedert een jaar of vijf zet ik er ook fonoplaatjes neer die ik nooit draai, maar wel graag zie. Extended plays vooral, omdat die zo vaak voorwerpen van verlangen waren die ik mij vroeger niet kon veroorloven, maar die je nu op elke rommelmarkt voor een habbekrats kan meegraaien. Of voor nog minder als je ’m van een kameraad kan afluizen, zoals ik twee jaar geleden deed met de ep waarop zowel Charles Aznavours overweldigende 'Que c’est triste Venise' en ook zijn andere meesterwerk 'Hier encore' staan.

Kracht en schaamte

Ik heb er nog niet één keer naar geluisterd, wat ook niet hoeft, want ik ken Aznavours repertoire door en door. Vanwege een Brusselse jeugd, vanwege de kracht die ik ook als knaapje al voelde bij een nummer als 'La bohème', de schaamte die ik ervoer wanneer mijn vader naar een duister lied als 'Tu t’laisses aller' luisterde , waarin een dronken man de ergste verwijten stuurt aan een vrouw die hem niet meer opwindt vanwege haar krulspelden en haar “vieux peignoir mal fermé”. Ik herinner me de vreugde die mijn moeder voelde wanneer ze tijdens de afwas vrolijk met de radio meezong met 'Les comédiens', een ware ode aan de toneelspelende mens, aan het pure podiumbeest. Een ras waar Aznavour hier encore toe behoorde.

Mijn vader, die graag contrair deed, vond Aznavour een betere acteur dan een zanger. En ik, die ook graag contrair doe, sprak hem daarin destijds graag en helemaal hormonaal bepaald tegen. Maar onlangs zag ik Truffauts Tirez sur le pianiste nog eens, op een laat uur en op een onbestemde zender en ik bedacht ootmoedig dat mijn vader niet altijd ongelijk had.

Nu is Charles voorgoed uitgecheckt. Ik zou willen dat ik samen met hem, en mijn vader, in een bar in Venetië zat en dat één van ons drie dan plotseling zou zeggen: “Kijk, het begint te sneeuwen!"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234