Woensdag 20/10/2021
null Beeld DM
Beeld DM

Column

Ik zou mijn hondje meteen opofferen als ik daarmee de ellende kon oplossen

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Een hele column schreef zich vanzelf in mijn hoofd toen ik begin van de week met mijn hondje Mr. Wilson voor de derde keer in minder dan een maand naar de dierenarts trok. Deze keer naar een hondencardioloog. Het bestaat!

Het beestje blaft al vier weken als een verkouden zeehond en na tien dagen antibiotica slikken was daar geen verandering in gekomen. Dan maar een tweede onderzoek: een röntgenfoto. Verdict: longen zuiver, maar mevrouw, we zien dat zijn hart groter is dan normaal.

Waarom zouden dokters in de meervoudsvorm spreken bij slecht nieuws? Afspraak bij de cardioloog een week later. Dagenlang keek ik in Mr. Wilson zijn lieve oogjes. Ik nam nu al afscheid van hem. Uitgaan van het ergste, dan kan het alleen maar meevallen. Het is tegen mijn natuur, ik ben een onverbeterlijke optimist, ik geloof altijd dat alles goed komt.

Dit leek me vrij fataal.

Mijn hart kromp in elkaar bij de gedachte dat ik zou moeten beslissen om die trouwe vriend van mij een dodelijke spuit toe te laten dienen. Ik hang vreselijk aan het beestje, maar nooit zou ik hem, zoals je soms ziet, in een buggy rondrijden. Of wieltjes, als zijwieltjes aan een kinderfiets, aan zijn achterlijfje laten binden omdat de pootjes het niet meer doen.

Nee, een hond is geen kind.

Ik zat in de wachtkamer met Mr. Wilson bibberend van kop tot teen naast me. Ik schreef naarstig verder in mijn hoofd tot ik op mijn iPhone keek. Met open mond zag ik de ramp die zich voltrok in de provincies Limburg, Luxemburg en Luik.

Ik zag de beelden van mensen op daken. Mensen die okseldiep door het water waadden. Ik zag een kalfje dat meegesleurd werd, of een geitje, het was moeilijk te zien.

Beschaamd liet ik de bezorgdheid om mijn viervoeter varen. Ik zou hem ­meteen, zonder aarzeling, opofferen als ik daarmee de ellende kon oplossen. Wat de uitslag ook zou zijn, het kon me niets meer schelen.

Met dezelfde snelheid waarmee het water steeg in de regio, steeg mijn ­verbijstering.

Ik beeldde me in dat er kolkende rivieren door Antwerpen zouden stromen. Dat het vroeg of laat zal gebeuren, staat vast. De muurtjes ter bescherming aan de Scheldekaaien zijn lachwekkend als je weet dat er dammen scheuren, huizen instorten en grondverzakkingen plaatsvinden. Even makkelijk als herfstblaadjes die ten gevolge van een briesje naar beneden dwarrelen.

Ik probeerde me voor te stellen dat mijn huis tot aan de nok onder water zou staan. Boeken, meubelen, de piano, schilderijen, snuisterijen, fotoalbums, apparatuur, gewoon alles wat ik in mijn leven verzameld had zou verloren zijn.

Maar ook dat zou in het niets vervallen als mijn kinderen en kleindochter iets overkomen zou. Er zijn zoveel doden en vermisten.

Met het waterpeil steeg ook mijn hoop dat men hier en in heel de wereld – hier verdrinkt men, er zijn oorden waar men verschroeit – eindelijk zou inzien dat de jonge mensen met Greta als motor niet voor niets op straat kwamen. We moeten dat blijven doen. Nu er nog straten zijn. We moeten alles op alles zetten om deze prachtige planeet te redden.

Een lekkend hartklepje, zei de hondencardioloog. Ik hoorde het nauwelijks.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234