Woensdag 08/07/2020
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik zeg dat wij privileges hebben omdat we wit zijn. Iemand begint te schreeuwen

Julie Cafmeyer is columnist bij De Morgen.

Gisterenavond hadden wij een discussie aan de familietafel over de Black Lives matter-bewegingen. Iemand zegt dat racisme in de Verenigde Staten veel erger is dan hier, dat het allemaal wel meevalt in België. Ik zeg: “Wie zijn wij om dat te zeggen, wie zijn wij om dat te weten?”

Ik zeg dat wij privileges hebben omdat we wit zijn, dat er een netwerk is, dat we rolmodellen hebben, dat de dingen voor ons makkelijker zijn.

(Ik weet niet hoe ik dit moet uitleggen, ik kom moeilijk op mijn woorden in dit soort discussies.)

Iemand zegt dat als je echt iets wil, je het kan. Dat je in jezelf moet geloven.

Ik zeg dat het liberaal gedachtegoed is, dat het niet voor iedereen zo simpel is. Dat niet iedereen zomaar in ‘zichzelf’ leert te geloven.

Iemand begint te schreeuwen. Iemand roept dat als iedereen zich in de slachtofferrol duwt, we er nooit zullen geraken. “Het is toch niet onze schuld dat wij als blanke mensen privileges hebben?”

Ik zeg dat je ‘wit’ moet zeggen in plaats van ‘blank’. Wit, zwart: iedereen krijgt een kleur. Dat is gelijkwaardigheid. ‘Blank’ betekent iets ‘schoon’, ‘rein’, alsof het beter is.

(Ik weet niet of dit de juiste uitleg is.)

Iemand voelt zich op zijn tenen getrapt: “Mag ik al niet meer kiezen welke woorden ik gebruik?”

Vorig jaar probeerde ik uit te leggen dat je het n-woord niet mag zeggen.

“Waarom niet?” Moet ik dit uitleggen? Hoeveel dingen moeten zwarte mensen of mensen van kleur uitleggen? Hoe vermoeiend is dit?

Iemand schreeuwt nog steeds dat het niet onze schuld is dat we privileges hebben. Ik beschouw de woede en denk: het is een fascinerende razernij, woeste witte mensen die steigeren als ze hen confronteren met het feit dat ze bevoorrecht zijn. De wetenschap dat we misschien geen superhelden zijn, doet onze wereld instorten. Het is een ongemakkelijke waarheid, dat niet alles wat je opbouwt uit eigen kracht komt, maar ook door een gunstige factor: je huidskleur, je geslacht, je seksualiteit, je afkomst.

De discussie gaat nu over het standbeeld van Leopold II. Iemand zegt: “Voor mijn part mogen ze dat daar weghalen.” Oké. Iedereen is het met elkaar eens, dat standbeeld mag weg.

En zo hebben wij weer een avond gediscussieerd, al schreeuwend, zonder écht te weten wat de gevoeligheden zijn voor mensen die geconfronteerd worden met racisme. Wanneer zullen zij het platform krijgen om de woorden, de taal, de beelden te kiezen die voor hen kloppen in dit debat? Wanneer zullen ze minder uitgeput zijn en de energie krijgen om over andere dingen te schrijven dan de strijd rondom racisme? Wanneer zal het niet meer gaan om wij/zij? Wanneer zullen wij gewoon zitten en luisteren? Wanneer zullen witte mensen iets aannemen? En vragen: leer mij wat ik fout doe, leer mij wat beter kan, leer mij iets.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234