Woensdag 29/01/2020
Halina Reijn

Halina Reijn

Ik zat in Duitsland in een artistieke tunnel, terwijl in Amsterdam vragen over de renovatie ontstonden

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

We zijn bijna acht maanden verder. In juli kocht ik de verdieping boven mij met het idee de hele zaak te strippen en er mijn eigen droomappartement van te maken en mijn huidige huis te verhuren. Vijfennegentig vierkante meter volwassenheid, was het plan. De gedachte om te gaan verbouwen ontstond naar aanleiding van mijn kledingprobleem: Te veel jurken, te weinig opbergmogelijkheden. Misschien niet de meest gangbare reden voor een renovatie, maar voor iemand met een kledingverslaving een logische stap.

In eerste instantie dacht ik: ik bouw mijn logeerkamer om tot garderobekast. Maar algauw volgde het idee om de badkamer dan ook maar te verplaatsen, en als ik dan toch bezig was, de keuken opnieuw te laten ontwerpen. "Alles wit en rustig, een soort uitgebreide hotelsuite, een penthouse zonder tierelantijnen en prikkels, een isoleercel voor een prinses."

Binnenhuisarchitecte Dorith Jesserun, die onder andere voor mijn zus en beste vriendin gebouwd had, schoot te hulp. Ze maakte een prachtig, slim ontwerp en als het aan mij lag, konden we zo aan de slag. Mijn financiële adviseurs waren een stuk minder enthousiast over de total make-over. Die zagen het nut niet in van een dure, niet noodzakelijke verbouwing.

Toen drie hoog in de verkoop kwam - exact hetzelfde appartement als het mijne, maar dan in slechte staat met muurtjes en een keuken uit het jaar nul -, zag ik de ultieme kans. Een droomhuis met dakterras. Mijn boekhouders gingen overstag en terwijl ik De stille kracht in Duitsland begon te repeteren, werd de sloophamer met grof geweld in de oude muren geramd. Daar startte direct de problematiek: ik zat in Duitsland in een of andere onbereikbare artistieke tunnel allerlei creatieve eieren uit te broeden, terwijl er in Amsterdam concrete vragen en uitdagingen ontstonden waar de mening van de opdrachtgever, ik dus, hard voor nodig was. Per telefoon probeerde ik zaken in goede banen te leiden, maar ik begreep de helft niet van wat me gevraagd werd en het kon me vanuit de koude fabrieksloods waar we in nepregen en -wind een Hollandse kolonie uitbeeldden, ook niet echt boeien.

"Dat huis bouwt zichzelf niet, je inbreng is onmisbaar!", riep Dorith, die haar uiterste best deed mij zoveel mogelijk te ontlasten maar uiteindelijk mijn brein nodig had om knopen door te hakken.

Eenmaal terug in Amsterdam bleek het dakluik naar het terras het grootste probleem: er zou een geheel nieuw prototype ontworpen worden, een op afstand te bedienen gigantisch super hightech glazen luik. Maar telkens als ze er tests mee uitvoerden, bleek er iets niet in de haak. En vooraleer het luik erin zat, konden we niet verder met de andere werkzaamheden.

Zoals alle verbouwingen, liep de mijne enorme vertragingen en budgetproblemen op. Maar zoals bij alle verbouwingen begint er nu uiteindelijk iets te ontstaan, langzaam wordt die lelijke rups een vlinder. Als ik reëel ben, denk ik dat het nog vier weken duurt voor ik er woon. Negen maanden precies voor mijn droomhuis met babyblauwe inloopkast voor ontelbare jurken af is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234