Zaterdag 26/11/2022
Jean-Paul Mulders. Beeld DM
Jean-Paul Mulders.Beeld DM

ColumnDe schaal van Mulders

Ik zal het toch nog moeten geloven: mensen zijn dom, kwaadaardig of allebei samen

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen. instagram: jpmulders

Jean-Paul Mulders

Het is heet in de stad en ik herinner mij de woorden van een dichter die van bij zijn geboorte naar de dood verlangde: ‘Terwijl de zomer in ons loeit, hoor ik de herfst zijn sikkel slijpen.’

Ik kijk naar beelden van een kind van vier jaar dat in Oekraïne wordt begraven. Ze hebben knuffels in haar kist gezet. Ik denk aan de knuffels die ik deze week naar mijn dochter bracht toen die onverwachts bij een vriendinnetje bleef slapen: de kikker, de kat met het strikje, de armtierige muis en de beer waarin je je hand kunt stoppen.

De hardheid in de wereld: soms kan ik er niet goed meer tegen. Nieuwsberichten vallen op je kop als de druppel water in de beruchte Chinese martelmethode − dag en nacht, onophoudelijk, tot je er krankjorum van wordt. Het zijn niet alleen de wrede beelden, het is ook de vergoeding van de sportpresentator. Het zijn de klimaatactivisten die zich op het traject van de koers aan het wegdek vastlijmen. In mijn wereld verdienen zíj 400.000 euro.

’s Avonds trek ik naar de Gentse Feesten, die worden ontsierd door vijftien vechtpartijen, een verkrachting en een paar waterlijken. Ik zie de rode tent waaronder het lichaam ligt. Voor een kind oogt ze feestelijk zoals elke rode tent. Ze staat midden op straat, vlak bij een bord met eenrichtingsverkeer. Op sociale media wordt de draak gestoken met de klimaatopwarming en met Afrikanen die het zwemmen onmachtig zijn. Ik zal het toch nog moeten geloven: mensen zijn dom, kwaadaardig of allebei samen.

Gelukkig lees je af en toe ook nog iets dat je hart kan verwarmen. “Op de voorlaatste avond van mijn moederke haar leven waren we aan het praten en het lachen met van alles”, schrijft iemand die ik tot dusver niet volgde. “Op een gegeven moment vroeg ik haar wat ze het allermooiste geluid vond in haar leven. Ze zweeg, precies of ze sliep en opeens kwam er een grote glimlach op haar gezicht.

‘Debberende voetjes’, zei ze.

Ze herhaalde het met een halfdichte hand en gekromde wijsvinger, als om het te benadrukken: ‘Debberende voetjes’.

Toen deed ze haar ogen open en vertelde dat dat het allermooiste geluid en de allermooiste herinnering was. Op het einde van haar zwangerschap van haar laatste kindje, mijn jongste broer, hielp onze pa ons, de andere kinderen − 6, 4 en 2 jaar − ’s morgens uit bed en holden we naar de ouderlijke slaapkamer om te kijken of het kindje er al was. Die kleine voetjes van ons, debberend over het linoleum… Ze bleef het fluisteren met die stralende glimlach op haar lieve gezicht. De dag nadien waren dat de allerlaatste woorden die ik van haar hoorde.”

Ik lees dat verhaal met wat een krop in de keel wordt genoemd. De hele dag lang denk ik eraan, af en toe.

Het zal wel aan de hitte liggen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234