Donderdag 04/06/2020
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Ik word bedolven onder berichten waarin mensen hun geleden kinderleed delen

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Als u dit leest, ben ik weer in mijn Italiaanse paradijs maar nu, terwijl ik dit schrijf, ben ik nog thuis. Ik zit te tikken in een kamer waar wel een ontploffing lijkt te hebben plaatsgevonden, en met een hoofd waarin een orkaan mijn hersencellen van links naar rechts en van onder naar boven katapulteert. Totale wanorde en innerlijke chaos.

Om mij heen een halfgevulde koffer met spullen die mee moeten, hondenvoer en medicijnen voor Mr. Wilson, mijn epileptische hondje, die kwispelend om mijn benen heen draait, waardoor ik af en toe bijna op mijn gezicht ga.

Hij weet dat koffers pakken op reis gaan betekent en verheugt er zich al even erg op als ik.

Een stapel boeken van schrijvers die mij de mooiste zinnen en woorden zullen influisteren op de avonden die ik in de komende weken voor het vuur in de gigantische open haard zal doorbrengen. Mijn troost, mijn tegengif tegen te veel wereld, of moet ik zeggen, tegen te veel mens.

In die paar weken dat ik thuis was, heb ik nauwelijks geslapen, de stress van alle drukte rond mijn documentaire waarvan u hopelijk de voorbije dinsdag de eerste aflevering al zag, gaf me hartkloppingen, zweet- en angstaanvallen die pas bij nacht hun gram kwamen halen.

Overdag kregen ze geen kans. Maar zo gauw ik ’s avonds eindelijk de wereld kon buitensluiten en in mijn eentje wat verdwaasd in mijn huis rondliep, sloegen ze toe en joegen me de muren op. Daarbovenop werd ik bedolven onder de vele berichten waarin mensen hun geleden kinderleed met me wilden delen. Als je eens wist... schrijven ze.

Lieve mensen, ik weet.

Ik kan er niet voor hen zijn. Ik moet overeindblijven en hou me – tussen de bagger door, die er ook is - vast aan strohalmen van schoonheid en het vooruitzicht van absolute stilte en rust.

Terwijl ik verder inpak, denk ik aan de moed en de kracht van de getuigen uit de documentaire die op Facebook bekendmaakten dat ze eraan meegewerkt hebben.

De diep ontroerende reactie van de moeder van een van de getuigen die publiekelijk reageert: ‘Het zal niet simpel voor je zijn. Maar alleen al om andere kinderen te helpen vind ik het een moedige keuze. Ik wou dat er in mijn jeugd ook maar één iemand dit gedurfd had, dan had ik mijn eigen kinderen dit leed bespaard. Dit geeft zoveel verdriet en pijn. Misschien een magere troost, maar wat jullie ook denken, ik heb jullie WEL altijd gewild. Soms kon ik gewoon niet meer.’

Ik lees het terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Wat een schoonheid! Moeder en dochter hadden al meer dan 18 maanden niet meer met elkaar gesproken. Wat een moed.

Moed is iets vreemds. Ook ik krijg voortdurend te horen hoe moedig ik ben.

Geldt voor moed niet wat ook voor schoonheid geldt? It lies in the eyes of the beholder.

Maar moedige mensen zijn zo kwetsbaar en bang. En vaak ook zo moederziel alleen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234