Donderdag 22/10/2020
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik word aangesproken op mijn burgerlijke plicht, terwijl ik mijn menselijke plicht moet negeren

Julie Cafmeyer is columnist.

Tijdens de coronacrisis word ik gemobiliseerd om de maatregelen op te volgen. Hoe absurd en willekeurig deze maatregelen soms ook aanvoelen, ik word gevraagd om mijn logisch verstand uit te schakelen en vriendelijk te gehoorzamen. Als ik een beetje kritisch word en een regel in vraag stel, krijg ik te horen dat ik onbeleefd ben, niet empathisch en krijg ik een schuldgevoel aangepraat. Gelukkig word ik gecoacht door motiverende speeches van politici die mij aanspreken op mijn burgerplicht. “We mogen het virus niet relativeren”, “Ieder van ons kan deel van de oplossing zijn”, “We kunnen samen tegen het virus strijden”.

Maar wie is die ‘samen’? En wie valt er binnen de categorie ‘ieder van ons’?

Wie al zeker niet binnen de categorie ‘ieder van ons’ valt, zijn de vluchtelingen in het afgebrande kamp Moria. Het is dan ook duidelijk dat ‘samen strijden’ een boodschap is voor een select clubje. Problemen – zoals het coronavirus – die de witte, welstellende Europeanen kunnen raken, worden serieus genomen. De andere niet.

Worden wij als burgers gevraagd om het vluchtelingenprobleem niet langer te relativeren? Wordt gezegd dat ieder van ons kan strijden tegen het feit dat vluchtelingen op dit moment in mensonterende toestanden leven? Dat we ‘samen’ – als voorbeeldige en goede burgers die we zijn – een oplossing kunnen vormen als het om mensen gaat zonder dak?

Nee, omdat wij dagelijks te zien en te horen krijgen dat bepaalde lichamen veel belangrijker zijn dan andere. Dat  aan sommige lichamen simpelweg geen waarde wordt gehecht. Dat wij, hier in Europa, recht hebben op gezondheid en veiligheid, en anderen niet.

Ik word aangesproken op mijn burgerlijke plicht, terwijl ik mijn menselijke plicht moet negeren. Mijn menselijke plicht om aan te voelen dat het mensonterend is dat mensen opzij worden gezet in kampen. Ik moet aanvaarden dat mensen hun veters bij de ingang van een kamp worden afgenomen uit angst voor te veel zelfmoorden. Ik moet slikken dat hier zogezegd geen plaats is. Ik moet begrijpen dat de enige oplossing voor de vluchtelingenproblematiek de volgende is: collectief het probleem negeren.

Ondertussen worden mensen wijsgemaakt dat ze goed bezig zijn als ze elkaar berispen op hun mondmaskerplicht. Als ze elkaar vermijden wanneer iemand uit de ‘rode zone’ komt. Als ze zichzelf beschermen met alcoholgel. Ik geloof niet dat wij goed bezig zijn, en al zeker niet dat wij onze burgerplicht volbrengen. Ik voel me behandeld als een dom iemand die blind word gemaakt. Ik word het cliché van de ambtenaar die regeltjes volgt als een robot. Ik word niet meer gestimuleerd om rond te kijken, om dingen aan te voelen. Ik word bang gemaakt voor rode zones, terwijl de echte rode zones weggeveegd worden van de kaart.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234