Zondag 25/10/2020
Beeld DM

ColumnAya Sabi

Ik wist niet precies wat er gebeurde, alleen dat alles in mijn lijf zei dat dit zo fout was

Aya Sabi is columniste en auteur van de verhalenbundel ‘Verkruimeld land’. Zij verzorgt deze week dagelijks de zomercolumn.

Als mensen me vragen naar wanneer dit allemaal begon, vragen ze meestal naar het begin van mijn schrijven. Hoe ik begon te spreken. Maar het begon allemaal veel eerder. Het begon toen ik stiltes met me mee begon te dragen. De momenten dat mijn strottenhoofd in scherven lag en ik geen woord uit me kreeg. Elk geluid dat door gescheurde stembanden gevormd wordt, knarst. Het kraakt. Sorry dat ik niet alle dagen in liefdeswoorden schrijf, maar de wereld spreekt in een taal die ik niet beheers, dus zwijg ik liever. Nu nog.

In het tweede leerjaar leerde ik al dat de stilte zo luid kan zijn. We kwamen terug van een schoolreisje toen een van mijn klasgenoten hartverscheurend huilde. Ondertussen stond de juffrouw van het derde leerjaar, die graag kindjes met hun oren naar buiten trok en toch niet ontslagen werd, in haar gezicht te schreeuwen. Ik wist niet precies wat er gebeurde, alleen dat alles in mijn lijf zei dat dit zo fout was en hoe graag ik het ook wilde uitspreken: ik sprak haar taal niet. Mijn stem zou niet ver reiken. De juf behoorde tot de wereld van de volwassenen, zij die wisten wat ze deden. Laat het kind toch huilen, heks. Dat schrijf ik nu, nog steeds stil, maar niet woordloos.

‘Sorry, ik wist niet dat je oma recent gestorven is’, kwam de juf onze klas een paar dagen later binnen, de ogen van mijn klasgenote waren zwaar van tranen op de vloer gericht. Mijn hart brak. Ik kende haar oma niet, maar die van mij wel en oma’s zouden niet mogen sterven, wist ik. En los daarvan zou een juffrouw nooit zo onredelijk tegen een kind mogen schreeuwen.

De stiltes zijn de momenten dat ik wou spreken, maar niets gezegd kreeg. Deze draag ik voor altijd mee. Ze zijn zwaar. Zelfs de zwaarste woorden zijn lichter dan mijn stilte. Ik schrijf iedere keer dat mijn strottenhoofd in scherven is, niet wetend welke taal te spreken, welke woorden ooit zullen uitdrukken hoe machteloos ik me op momenten voel.

Dit soort momenten draag ik een leven lang mee. Ze doen me eerst heel lang zwijgen, omdat ik weet dat ik met mijn woorden de wereld niet zal veranderen, maar dan vind ik een taal om in te spreken, woorden om me minder machteloos te voelen en die de wereld een laagje genade geven. Dit maakt me eerst voor heel lang stil – omdat ik moet verwerken, dan begin ik met schrijven – omdat de stilte te lang duurt , en dan schrijf ik traag, want als je bouwt voor de eeuwigheid kan je niet zomaar op ruïnes beginnen bouwen – je kan niet de taal van de wereld spreken, dan moet je een taal en een wereld herscheppen. Dan hoeft de wereld ook niet meteen te veranderen, met woorden kan je aan een nieuwe wereld bouwen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234