Zaterdag 28/05/2022
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik wilde naar een vrouw kijken die alleen thuis zit, alleen op reis gaat, alleen een leven inricht

Julie Cafmeyer is columnist.

Julie Cafmeyer

Afgelopen zomer voelde ik de behoefte om van mijn leven weg te stappen. Ik boekte een ticket naar het noorden van Italië. Aangekomen in Italië voelde ik nog steeds de behoefte om van mijn leven weg te stappen. Niet dat ik wilde sterven, ik verlangde naar een leven dat niet van mij was. Het is de grootste desillusie voor de reiziger, het besef dat je jezelf ondanks alles toch overal meezeult. Op een gegeven moment wandelde ik over een drukke snelweg en hoopte ik dat iemand zou stoppen, het portier zou openzwaaien en me mee zou nemen. Ik wilde me vrijwillig laten ontvoeren. De ontvoerder mocht alles hebben: mijn smartphone, mijn kleren, mijn brein.

Maar naar waar dan? vroeg ik me af tijdens mijn fantasieën over mijn ontvoering. Ik beeldde me een tunnel in. Een tunnel die me naar een wereld bracht waar ik iemand anders was.

Toen ik de romantische komedie The Worst Person in the World in de cinema zag, bekroop me ongeveer hetzelfde gevoel. Ik wilde mezelf niet zijn, ik wilde de actrice zijn.

Het hoofdpersonage Julie stort zich vrolijk in passionele avonturen. Hoewel ik de film fantastisch vond, irriteerde het me diep hoe ze moeiteloos van de ene man naar de andere walste. Alsof er een ketting van mannen was die haar op elk moment opving. Alsof zij zo charmant is, dat ze niet alleen kán zijn. Wat me ook stoorde, waren de koppels die mij omsingelden in de cinemazaal. Ze gniffelden, namen elkaars hand vast, kusten elkaar. Ze lachten omdat ze zich herkenden in de worstelingen die een liefdesrelatie met zich meebracht.

Ik wilde een ander scenario. Een grilliger script. Ik wilde naar een vrouw kijken die opstapt. Een vrouw die alleen thuis zit, die alleen op reis gaat, die alleen een glas rode wijn drinkt, die alleen oplossingen zoekt, die alleen een leven inricht. Een vrouw die nergens wordt opgewacht.

Ik wilde het zo graag dat ik bereid was om een scène in het openbaar te schoppen als er geen plottwist kwam. Ik zou schreeuwen naar het grote scherm: ‘Dit kan je niet maken! Zo ga je me niet naar huis sturen! Ik wil wanhoop zien, pure wanhoop! Mislukkingen!’ En dan zou ik me naar de koppels richten: ‘En nu is het genoeg met al dat geknuffel en gekus. Ik ben hier ook nog!’

Net voordat ik wilde opstappen, nam het verhaal dan toch een wending die mij troost bracht. Ik zag het even in Julies ogen, dat zij het ook niet wist, dat zij ook verlangde naar die ondergrondse tunnel, die andere wereld. Dat zij ook geen flauw benul had van hoe haar leven als vrouw in te richten. Wat doet het deugd om al die onzekerheid, besluiteloosheid en doelloosheid bij een ander te zien. Na de film wandelde ik opgelucht naar huis. Ik kon weer even verder met mijn leven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234