Zondag 16/06/2019
Julie Cafmeyer. Beeld Julie Cafmeyer

Column Julie Cafmeyer

Ik wil niet in een land leven waar al wie anders is het gevoel heeft dat hij of zij te veel is

Julie Cafmeyer is columnist.

Ik doe al enkele maanden een correspondentie met een vriendin van me. We prikkelen elkaar met onze schrijfsels en we denken eraan onze brieven op een dag te bundelen in een boek.

Twee weken geleden stuurde ik mijn vriendin, B. een brief over de ramadan. Ik vroeg hoe het was om te vasten. En uit welke overtuiging zij dit deed. Ik vroeg haar: “Geloof jij eigenlijk in God? Of geloof jij in de zee en de bergen? En bid jij eigenlijk? En zo ja, tot wie? Of tot wat?”

Ik schreef haar dat ik niet geloof in God, maar dat het me niet meer kan schelen dat hij niet bestaat. Ik verlang ernaar om te bidden, liefst samen. Ik verlang naar een verbondenheid. Rituelen. Een verbondenheid die zij misschien ervaart tijdens de ramadan, dankzij haar geloof.

B. stuurde me vorige week maandag, een dag na de verkiezingen, een brief die me verontruste. Ze schreef: “Ik weet niet of ik de energie heb om hierop te antwoorden. Ik ben emotioneel op door resultaten van gisteren. Ik heb geen zin om te schrijven over mijn religie.”

Ik dacht na over haar antwoord en besefte dat sommigen onder ons deze verkiezingsuitslag aan den lijve ondervinden. Doordat mensen massaal rechts stemmen, voelen al diegenen die ‘anders’ zijn dat ze hier niet thuishoren, hier niet mogen zijn. Er wordt een klimaat gecreëerd waarin het kwetsbaar en zelfs bedreigend is om uit te drukken wie je bent, wat je gelooft, van wie je houdt en wat je afkomst is.

Dat is een gevaarlijke dynamiek.

Als er een sfeer komt waarin mensen het gevoel hebben dat ze zich moeten verstoppen omdat ze niet katholiek, wit en heteroseksueel zijn: hoe kunnen we dan ‘de anderen’ ontmoeten? Hoe kunnen we elkaar dan leren kennen? Hoe kunnen we richting een inclusieve, diverse samenleving gaan?

Hoe kan het dat mijn vriendin, B., een prachtige, slimme vrouw, emotioneel uitgeput op de zetel ligt? Geen zin meer om te schrijven. Geen zin meer om te spreken over wie ze is. Even geen zin meer om op te staan.

Ik wil niet in een land leven waar al wie anders is het gevoel heeft dat hij of zij te veel is, zich moet verstoppen.

Het komt er nu op aan elkaar te blijven inspireren, elkaar aan te moedigen, elkaar te troosten. Om ruimte te maken waarin iedereen kan tonen wie hij of zij is of wil zijn.

Deze ochtend kreeg ik een mail van B. Ze schreef: “Ik heb me bedacht. Ik ga je brief beantwoorden. Ik ga me laten horen. En ja, laten we samen bidden.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden