Maandag 26/08/2019

Column

Ik werd kotsmisselijk van het oneindig­ aantal keren dat ik mezelf zag

Beeld Eric de Mildt

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Het was herfst in Venetië. Ik speelde de vrouwelijke hoofdrol in een Duitse komedie. Jaren geleden. We draaiden zes volle weken in Venetië. Een droom!

Acteurs worden in Duitsland meer dan goed verzorgd. Dat wil zeggen: ­vliegtickets in eerste klasse en een verblijf van zes weken in vijfsterrenhotel Gritti, een prachtig en onbetaalbaar hotel aan het Canal Grande. Ik werd afgehaald door een privétaxi die me afzette aan het steigertje van het hotel, waar ik als een prinses ­ontvangen werd.

Mijn mond viel open toen ik de kamer betrad die zes weken lang de mijne zou zijn. Het was een bonbonnière, een ­spiegelpaleis. Muren, kasten, plafond: alles was volledig opgetrokken uit ­spiegels.

En alsof dat nog niet genoeg was, werd mijn spiegelbeeld tot in het ­oneindige herhaald. U kent het wel, het zogenoemde droste-effect: een visueel effect waarbij een afbeelding een ­verkleinde versie van zichzelf bevat. Voor de verkleinde afbeelding geldt weer hetzelfde enzovoort. In theorie kan dit oneindig doorgaan. Waar ik ook keek, ik zag mezelf maal oneindig.

Die eerste dag was ik nog behoorlijk onder de indruk van het interieur, de tweede dag begon het me bij het wakker worden te duizelen toen ik mijn ­slaapkop honderden keren weerspiegeld zag en de derde dag werd ik kotsmisselijk bij de aanblik van dat oneindig ­aantal ikken.

Het hotel was volgeboekt en ik kon geen andere kamer krijgen. Er zat niets anders op dan met de lakens en dekens een tent te bouwen waaronder ik me kon verstoppen. Wekenlang heb ik zo geleefd, ontbijt op bed, tekst leren, boek lezen, allemaal onder die tent. En elke keer opnieuw schrok ik als ik even mijn kop naar buiten stak.

Soms, als ik het niet meer uithield, zat ik in dekens gewikkeld op het piepkleine balkonnetje en keek naar de drukte op het kanaal. Bevreemdend en somber was hoe ’s ochtends vroeg en ’s avonds laat de traghetti, de gondels die ­dienstdoen als veerbootjes, een tiental rechtopstaande mensen door de dikke mist naar de overkant brachten als ­staken ze de Styx over.

Om te ontsnappen aan mijn ­spiegelpaleis dwaalde ik urenlang door de Venetiaanse straten, tot ook de ­aanblik van de vele stelletjes die, hand in hand slenterend enkel oog hadden voor elkaar en elkaar om de haverklap ­kusten, me te veel werd. Ik was net een jaar single en werd helemaal gek van eenzaamheid.

Dan maar terug naar het hotel, naar mijn tent. Waar ik uit volle borst ­meezong met Charles Aznavour: ‘Que c’est triste Venise quand on ne s’aime plus’.

Ook nu is het herfst in het prachtige Venetië. Vanmorgen zijn we aangekomen, mijn twee zussen en ik. We zijn in de wolken van het appartement waar we verblijven.

Er is met moeite een spiegel te ­vinden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden