Zaterdag 19/10/2019
Beeld Bob Van Mol

Column

Ik weet zeker dat ik hem moet laten inslapen, snikt mijn vriendin, het is een kwestie van dagen

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Ik kan haar nauwelijks verstaan, zo gesmoord door tranen klinkt haar stem. Rustig, rustig, zeg ik zacht, ik kan je niet verstaan. Mijn vriendin snikt verder: hij is mijn beste maatje, mijn grote vriend, mijn partner. Dan besef ik dat er iets ernstig mis is met de kat van mijn vriendin. Ze heeft een heel bijzondere kat, een oosters kort­haar. Dat zijn super­slanke beestjes met enorme grote oren en groene ogen. Het is eigenlijk meer een hond dan een kat, zei mijn vriendin altijd, je kunt er mee spelen en knuffelen, ze komen bedelen om lekkere hapjes en ze ­verstaan alles wat je zegt. Ze zijn niet zo hooghartig als de meeste katten.

Ik heb het haar nooit durven zeggen, maar ik vind het niet zo’n mooi beestje, een beetje griezelig met die grote oren en ogen in en op dat smalle kopje. Maar wat doet het er toe, mooi of lelijk, het is haar beste vriend.

Alleenstaande mensen moeten het soms hebben van hun dieren. ’s Avonds in bed blijf ik vaak doodstil liggen als Mr. Wilson, mijn hond, tegen me aan ligt te slapen, één poot over mijn knie geslagen en zijn kopje op mijn dijbeen. Ik geniet zo intens van het gewicht op mijn been, van zijn ademhaling, dat buikje dat op en neer gaat, de warmte van zijn zware kop en die bezitterige poot op mijn knie. Ik ben van hem, en dat voelt heerlijk.

Dima, de poes van mijn vriendin, is de enige kat die respect afdwingt bij Mr. Wilson. Meestal rent hij als een gek achter katten aan om even duidelijk te maken wie de baas is in huis. Maar toen hij Dima zag, bleef hij stokstijf staan, als aan de grond genageld. Hij ontweek de groene ogen en keek weg, zei daardoor in dierentaal: ik buig voor je, jij bent de baas, ik maak geen oogcontact, ik daag je niet uit. Dima kwam steeds dichterbij en Mr. Wilson verborg zich achter mijn benen en maakte zich piepklein. Ging onderdanig liggen en gaf geen kik. Dima keek laatdunkend op hem neer en schreed majestatisch voorbij.

Ik weet zeker dat ik hem moet laten inslapen, snikt mijn vriendin verder, het is een kwestie van dagen. Nierfalen, daar hebben de meeste katten wel last van, maar dit ras al helemaal. Gisteravond waren we nog bij de dokter, hij heeft nog een spuit gekregen maar het mocht niet baten, hij heeft niet meer gegeten of gedronken. Hij is de hele nacht naast me op bed blijven liggen, wat uitzonderlijk is want zieke katten zoeken meestal een eenzaam plekje op.

Ze huilt verder en ik wou dat ik door de telefoon kon kruipen om haar te troosten. Dat ik net nu niet thuis ben. Ik ben in Venetië. Met de belofte dat ze me op de hoogte zal houden, legt ze op. Ik kijk naar Mr. Wilson die achter een bal aanrent en hem daarna weer vrolijk kwispelend aan mijn voeten legt. Vol verwachting kijkt hij me aan. Ik hoop dat hij nog lang blijft leven.

Kaarsje

Vroeger begreep ik nooit dat mensen zo verdrietig konden zijn om de dood van een huisdier. Tot de oma van Mr. Wilson stierf – 16 was ze geworden, het laatste jaar was ze blind en doof en leed ze aan diabetes. Twee keer per dag moest ik haar insuline inspuiten. Zolang ze nog wil gaan wandelen en met smaak eet, leeft ze nog graag, had de dierenarts gezegd. En wandelen bleef ze doen, blind tegen alles op botsend, maar dat kon de pret niet drukken. Tot ze op een dag besloot dat het genoeg geweest was en dapper begon te sterven. Ik week niet van haar zijde tot de laatste adem. Maakte een klein altaartje van engelen­vleugeltjes, een lievelings­speelgoedje en een kaarsje. Het is er meer dan een jaar blijven staan, tot een van mijn arrogante katten er genoeg van had en het hele altaartje met een nonchalante veeg van haar poot van de kast kieperde.

Terwijl ik de bal weer in de lucht gooi voor Mr. Wilson, daar in de Giardini Della Biennale, bedenk ik dat ik deze namiddag even naar de villa van Peggy Guggenheim wil, waar zij naast haar zeven hondjes begraven ligt. Zo aandoenlijk.

’s Avonds krijg ik een sms’je: Dima is niet meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234