Maandag 19/08/2019

Column

Ik weet wat het baby’tje voelt: de overtuiging van eigen slechtheid. Grenzeloze eenzaamheid

Beeld Eric de Mildt

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Een golf van misselijkheid overspoelde mijn lichaam. De foto’s van het bont en blauw geslagen baby’tje in de krant benamen me de adem. Ik trok wit weg en voelde hoe mijn maag samenkromp. Een moeder sloeg haar acht maanden oude baby bont en blauw.

Als ik zoiets lees, word ik misselijk, als ik het zie gebeuren razend! Dan reageer ik als een stier die in zijn gat gestoken werd door een horzel. Dan ben ik met moeite tegen te houden. Het is meer dan eens gebeurd dat ik tussenbeide kwam wanneer een ouder, man of vrouw, een weerloos kind in elkaar sloeg. Eerst probeer ik het met woorden, als dat niet helpt, ga ik duwen en trekken tot de persoon in kwestie ermee ophoudt of mij een dreun verkoopt.

Mijn jongste dochter was als de dood wanneer zich zoiets voordeed. Toen ze een jaar of zeven was, zaten we op een terrasje in een klein Frans dorp. Iets verder zaten een man en zijn dochtertje, een meisje van een jaar of vier. Ze kwam niet hoger dan de tafel. Ze zeurde om een ijsje. Ineens, vanuit het niets, sloeg die man zijn dochtertje in elkaar. Een uitzinnig slaan en schoppen naar dat kind. Nog voor ik het goed besefte, viel ik die man aan, die me op zijn beurt zo’n enorme hengst voor mijn kop gaf dat ik gewoon twee meter verder tegen de grond sloeg. Daarna ging hij rustig verder met het aftroeven van zijn kind. 

Ik krabbelde recht en sprong weer op hem af, maar toen begon mijn dochter zo hard te krijsen dat zowel ik als de man stilviel. Het kleine meisje lag snikkend op de grond. De man glimlachte vals naar me, liep het café in en bestelde een frisse pint, alsof er niets gebeurd was. Mijn dochter trok me terug naar ons tafeltje, pakte daar mijn handtas en autosleutels en liep, mij met zich mee­trekkend, naar de auto. We stapten in, ik keek nog even naar het kleine meisje dat me met grote ogen aankeek. We voerden een gesprek zonder woorden. 

Zij zei: merci, ik zei: ik weet wat je doormaakt, hou je sterk, je bent niet alleen. Ze knikte moedig en krabbelde recht. Op dat ogenblik kwam haar vader weer naar buiten, ging zitten en tilde het kind op zijn schoot. Het kleine meisje keek me verward aan, keek dan naar haar vader, sloeg haar armpjes om zijn hals en gaf hem een kus. De vader trok geïrriteerd zijn hoofd weg, zij kromp bijna onzichtbaar in elkaar.

Later hield mijn dochter me al tegen nog voor ik iets ondernam. Ze zag dat soort situaties sindsdien meestal eerder dan ik. Maakte met haar twee handjes een muurtje dat ze naast mijn ogen hield en zei: nee mama, niet kijken, niet kijken. Om haar gerust te stellen keek ik dan ook niet. Maar als ik alleen ben, vlieg ik er nog steeds op af.

Het is sterker dan mezelf.

Ik blijf kijken naar de foto’s in de krant van het gemolesteerde baby’tje. Ik weet wat het voelt. Ik zie het in de oogjes. Het enorme niet-begrijpen, het zich schuldig voelen, de overtuiging van eigen slechtheid. De grenzeloze eenzaamheid. De verlammende onzekerheid omdat je niet weet hoe je de vrouw, de moeder van wie je volledig afhankelijk bent, zover kreeg. Het besef dat je bestaan alleen al voldoende is om haar uit haar dak te laten gaan. Het onontkoombare ook. Het niet weg kunnen, geen ontsnappen mogelijk. Je kunt niets, je bent volledig overgeleverd.

Daarbij dan nog het zinderen, vlammen en bonzen van de wonden die die moederhanden toebrachten. Het kleine lijfje dat pijn heeft. Het snakken naar een liefdevolle blik van haar die voor jou de hele wereld is. Het zoeken naar hoe je haar welgevallig kunt zijn. Het grote alles­omvattende verlangen om haar gelukkig te maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden