Dinsdag 20/08/2019

Column

Ik weet hoe dansen en zingen als kind de pijn en het verscheurende verlangen naar liefde bezweren

Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Het weeshuis Sprinkle ligt te blinken ­tussen de flanken van de Drakens­bergen. De witgekalkte muren flikkeren al vanuit de verte op tussen de zandkleurige en ­rood­bruine huisjes en hutjes die het omringen. De witte frisheid is opmerkelijk in dit overweldigende, onbezoedelde landschap van oer­oude gebergten die ­zinderen onder het betoverende licht van de Afrikaanse zon. Je voelt de hartenklop van de aarde, van de wilde, ontembare natuur en je beseft hoe nietig je bent.

Chantal, die samen met mij op Studio Herman Teirlinck zat en op exact dezelfde dag geboren is als ik, stampte het uit de grond en vroeg me om er meter van te worden. Mijn naam helpt bij het rekruteren van meters en peters voor de kinderen, veel meer draag ik niet bij, behalve dan dat ik om de twee jaar naar daar trek om met de kinderen te spelen en te knuffelen. Chantal daarentegen struint elk jaar opnieuw, met een kraampje met spulletjes gemaakt door de kinderen en de vrouwen van het dorp, de vele muziek­festivals in de zomer en kerst­markten in de winter af. De opbrengst van dat alles samen houdt de boel ­draaiende. Niet altijd even makkelijk, zeker nu de oudste kinderen beginnen te studeren en op kot gaan.

Vierentwintig kinderen zijn er nu, het huis is vol, en als je hun namen snel ­achter elkaar uitroept, lijkt het alsof je een drum­solo ten beste geeft.

Deze week is het eerste meisje, Philele, dat er jaren geleden terechtkwam, met glans afgestudeerd aan de universiteit. Ze was 18 kilometer komen lopen, want ze had geen geld voor de bus, bloots­voets, 12 jaar oud. In haar hand een plastic tasje met daarin haar school­rapport van de lagere school en de overlijdens­akte van haar vader en haar moeder.

Ze had horen praten over het weeshuis en wilde niet langer bij haar opa blijven, die haar verbood om nog naar school te gaan. Ze vulde haar dagen met water halen bij de bron, kilometers ver weg van het hutje waarin ze leefde, op zoek gaan naar eten, bedelen en koken. "Ik wil ­studeren", zei ze, "ik wil iets maken van mijn leven."

Nu is ze master in de economie en bedrijfs­kunde.

Deze week kwam het laatste jongetje erbij. Makhehla, 5 jaar oud, zijn rug staat vol striemen van stok- en zweep­slagen. Hij danst en zingt de hele dag en trekt daarbij de gekste bekken. Ik weet hoe dansen en zingen als kind de pijn en het verscheurende verlangen naar liefde bezweren. Hij kruipt bij me op schoot, ik werp hem de lucht in en trompetter met mijn mond op zijn blote buikje. Hij lacht en kronkelt van plezier. En laat me, tot ik naar de B&B vertrek waar we slapen, niet meer los.

Onderweg naar de B&B geven mijn zus en ik een tas vol brood, kaas, appelen en bananen aan drie bedelende kinderen die we al een paar keer gepasseerd zijn en van wie we beestjes gemaakt uit klei kochten, waarna ze steevast met het geld nog in hun knuistjes vroegen: "Do you have food, please?"

We rijden door, ik kijk nog even ­achterom en zie hoe ze het eten naar binnen schrokken, uitgehongerd zijn ze. Ik zucht diep. Heeft dit helpen zin, vraag ik hardop, morgen brengt niemand hen wat te eten. “Ken je het verhaal van het jongetje dat met zijn vader op het strand staat waar duizenden aangespoelde zeesterren liggen te sterven”, vraagt mijn zus. “Het jongetje gooit als een gek zeester na zee­ster in de zee. Dat heeft geen enkele zin, zegt de vader tegen het jongetje, je kunt nooit al deze zee­sterren helpen, het heeft echt geen zin. Het jongetje kijkt zijn vader verbolgen aan, kijkt dan naar de zee­ster in zijn handje en zegt terwijl hij het diertje behoedzaam in het water zet: oh jawel papa, voor deze zee­ster heeft het zin.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden