Maandag 03/10/2022
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik was niet geshockeerd door de klap. Ik vond het eerder verontrustend dat het publiek maar bleef lachen

Julie Cafmeyer is columnist.

Julie Cafmeyer

Toen ik het kale hoofd van Jada Pinkett Smith zag, dacht ik aan een documentaire van Agnès Varda. De miniserie From Here to There geeft een blik achter de schermen van het leven van Varda als documentairemaker. Varda wordt geïnterviewd door de Zweedse journaliste en filmmaker Christina Höglund. Christina is kaal, ze stelt zich voor, praat in een mengeling van Engels en Frans. Agnès aarzelt, vraagt het toch: “Ben je ziek geweest?”

“Nee, ik ben niet ziek geweest”, zegt Christina.

C’est une coiffure de punk?”

“Nee.”

“Wat is er dan gebeurd?”

My hair just fell off.”

Christina vertelt dat ze op haar tweeënveertigste in twee maanden al haar haar verloor. Alopecia, je lichaam vecht ergens tegen. Niemand kent de oorzaak. Misschien een emotionele shock? Ze heeft het over een zware scheiding, twee jaar voor de haaruitval.

Agnès grapt: “Als alle vrouwen hun haren zouden verliezen tijdens een scheiding zouden er vele kale vrouwen zijn.” Christina lacht en legt uit dat er evenveel mannen als vrouwen de aandoening hebben, maar dat de meeste vrouwen een pruik dragen.

“En jij durft het om geen pruik te dragen?” vraagt Agnès bewonderend.

De angst was het ergst volgens Christina, ze wist niet zeker of haar geliefde bij haar zou blijven. Uiteindelijk maakte ze met haar man de film (The Importance of) Hair.

Het is een boeiend moment, een intiem gesprek tussen twee vrouwen over identiteit, crisis en verlies. Wat er gebeurt als je de moed vindt om jezelf te tonen, de ontmoetingen die daaruit ontstaan. Hun gesprek staat in contrast met hoe de vrouw van Will Smith, Jada Pinkett Smith, werd uitgelachen op de Oscars omdat ze ook kaal is door alopecia.

Op een event als de Oscars, waar iedereen de perfectie benadert, waar er fotospecials worden gemaakt van exclusieve baljurken, waar alles om het uiterlijke draait, toonde zij haar kale hoofd. En plein public maakte de comedian Chris Rock de vergelijking met G.I. Jane, de film uit 1997 waarvoor Demi Moore zich kaal had geschoren. Will Smith verloor zijn zelfbeheersing, ging over tot geweld. Was de grap van Chris Rock niet even gewelddadig? Heeft een event geen verantwoordelijkheid om zijn (kwetsbare) gasten veilig te doen voelen? En als alles dan toch feilloos moet verlopen, waarom voert de academie dan geen repetities in?

Toen ik het fragment bekeek was ik niet per se geshockeerd door de klap. Ik vond het eerder verontrustend dat het publiek maar bleef lachen. Ondanks een kwetsende grap staat de lachband op repeat. Dat is pas de hel, een ongemak dat tot in de oneindigheid wordt weg gegrinnikt. Gierende mensen, er komt maar geen omslag. Dan verkies ik een mep in iemands gezicht. Alles liever dan dat onverstoorbare gegiechel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234