Maandag 19/08/2019
Beeld DM

Column Marc Didden

Ik was blij dat er geen beeldmateriaal bestond van de fatale klap. Blij dat ik die beelden niet moest zien, maar vooral dat ze zijn familie bespaard blijven

Marc Didden is regisseur en columnist.

De Franse zanger, liedjesschrijver en componist Renaud Séchan is in het deel van de wereld waar wij leven niet echt een naam die vaak opduikt in de dagdagelijkse conversatie. Dat is niet erg maar toch jammer want het oeuvre dat Renaud (zo heet hij wanneer hij werkt) sedert 1975 bijna jaar na jaar laat verschijnen, is vaak zeer de moeite waard.

Het werk ontkracht in elk geval de idee dat wat in het moderne Franse chanson gebeurt inferieur zou zijn aan wat Engelsgebekten of andere West-Vlamingen voortbrengen.

Renaud heeft in zijn lange leven ongetwijfeld veel te veel alcohol verwerkt – de twee keer dat ik hem tegenkwam in zijn Parijse stamkroeg was hij zatter dan zat – maar daar staat dan weer tegenover dat hij, zelfs in kennerskringen, ook veel te weinig waardering gekregen heeft.

Zijn voertaal als chansonnier is het Frans, maar eigenlijk zingt Renaud in het Algemeen Beschaafd Bargoens. Vaak vindt hij zijn eigen woorden uit of verdraait hij de betekenis van woorden die al wel bestaan. Hij maakt ook uitgebreid gebruik van het verlan, die dieventaal waar je alle woorden feitelijk omkeert.

Bekende voorbeelden zijn: Maestro, want dat wordt Stromae. En natuurlijk het woord verlan zelf dat komt van à l’envers.

Het eerste liedje van Renaud dat ik ooit hoorde heette ‘Laisse Béton’. Het ging over hoe hij vaak aangesproken wordt op zijn jong verworven rijkdom. Hoe de have nots die veel van zijn fans toch zijn hem daarvoor tegelijk verheerlijken en verguizen.

Hij vertelt hoe hij daar eerst wil op ingaan, hoe hij zijn weelde wil verdedigen en desnoods delen. Maar dan zegt hij tegen zichzelf: ‘Laat vallen’. Of in het Frans: ‘Laisse Tomber’. Wat in het verlan ‘Laisse Béton’ wordt.

Een nog mooier lied vind ik ‘Putain De Camion’ dat Renaud enkele dagen schreef na de dood van zijn vriend Coluche, een in Frankrijk immens bekende komiek, acteur en weldoener. Coluche was met zijn motorfiets onder een vrachtwagen terechtgekomen. Dode hoek of zoiets. Renaud spaarde zijn verdriet voor zijn vriend, maar reageerde al zijn woede af op de vrachtwagen:

‘Putain c’est trop con

Ce putain de camion

Mais qu’est-ce qu’y foutait là?

Putain de vie de merde

T’as roulé dans l’herbe

Et nous, tu nous plantés là!

J’espère au moins que là-haut

Y’a beaucoup moins de salauds.’

Dat liedje schoot door mijn hersenen toen ik de nieuwslezer hoorde melden dat ver van huis alweer een jonge wielrenner avait roulé dans l’herbe en daar tegen een stuk beton was terechtgekomen dat op zeer ouderwetse wijze zijn levensdraad doorknipte. Ik kreeg er meteen een krop van in de keel en was blij dat er blijkbaar geen beeldmateriaal bestond van de fatale klap. Blij dat ik die beelden nooit zou moeten zien. Blij, vooral, dat ze zijn familie bespaard blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden