Maandag 13/07/2020
Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik waan mezelf interessant omdat ik een jonge vrouw ben die bereid is om over haar zwaktes te spreken

Julie Cafmeyer is columnist.

In het essay van Jia Tollentino, ‘Voortdurend optimaliseren’ uit haar boek Spiegeldoolhof, schrijft ze dat de doorsnee vrouw er tegenwoordig als een Instagram-foto uitziet. De doorsnee vrouw kan zichzelf verkopen als ze zo ‘zichtbaar en aantrekkelijk mogelijk is voor zo veel mogelijk mensen.’ Haar volgers stijgen dankzij een slanke lijn, gezonde recepten, indrukwekkende work-outs, een eigenzinnig interieur en liefst nog een baby op de schoot.

Instagram is voor sommigen een businessmodel geworden. Meer volgers geven je macht. Er wordt een ruilhandel opgezet: als ik deze kledij draag, deze koffie drink of deze babyzalf gebruik, word ik betaald of gesponsord door het betreffende bedrijf. De doorsnee vrouw past zich aan wat de markt van haar verwacht. Je verhoudt jezelf niet meer tot reclamefoto’s als consument, maar wordt er zelf één. Het kapitalisme dringt diep binnen. Je hebt van jezelf een product gemaakt.

Ik veroordeel deze vrouwen niet. Meer zelfs, ik ben er zelf één geworden.

De vrouw die geniet van vele volgers en succes, hoeft niet per se te beantwoorden aan de slanke lijn, de schattige baby en het perfecte huis. Ook als ze complexen heeft over haar lichaam en geen kinderen wil, kan ze dit inzetten. De twee lopen gelijk: je verhoudt je tot een heersende norm.

Voor de promotie van mijn theatervoorstelling Bad Woman, vroeg ik om een badpakkenspecial in Humo. Ik vond het een grappige promostunt omdat de voorstelling gaat over de complexen rondom mijn lichaam. Achteraf denk ik: waren de complexen oprecht? Mijn lichaam is namelijk best oké. Geloof ik dat mijn lichaam verkoopt, zolang ik het maar toon? Of scherper: geloof ik dat ik opbreng zolang ik mijn intieme gedachten rondom mijn vrouw-zijn bloot leg? Verkoopt de kwetsbaarheid van een ‘minderheidsgroep’ omdat het de machtsverhoudingen bevestigt en dus comfortabel is?

Enkele weken geleden stond ik weer in mijn badpak op de cover van Humo naar aanleiding van een interview rondom corona. Ik was niet trots, maar wel blij omdat ik dacht: dit is goed voor mijn marktwaarde. Als ik zichtbaar ben, heb ik meer kans op werk. Ik koppel mijn eigenwaarde niet aan mijn talent. Ik waan mezelf interessant omdat ik een jonge vrouw ben die bereid is om over haar zwaktes, onzekerheden en minderwaardigheidsgevoelens te spreken.

Het interview was niet zo boeiend. Ik sprak niet over mijn mijn schrijverschap of mijn onderzoek, maar vertelde dat ik tijdens de lockdown elke week rosé dronk in een garage. Dat was het. Toch postte ik de cover op Instagram en maakte mezelf wijs dat ik niet op likes wachtte. Gaandeweg ben ik gaan geloven dat ik een product ben. Dit is een vrijwilligersjob die ik mezelf dagelijks onbetaald opleg. Nu ik het zo opschrijf, krijg ik daar de slappe lach van.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234