Vrijdag 15/11/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Column

Ik voelde de pijn van al die duizenden overlevers die op dat moment naar het programma keken

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Het is allemaal niet simpel. Waar mag je nu wel of niet mee lachen, wat mag je relativeren? Wat niet?

‘We leven in een tijd waarin iedereen wel heel lange tenen heeft!’ Die opmerking hoor ik regelmatig. Voor je het weet heb je iemand beledigd. Een grapje wordt al snel seksistisch of racistisch gevonden. De slingers slaan door, de #MeToo-slinger of de klimaatslinger. En homo’s moeten ook niet te veel zeuren. Dat is zowat de teneur.

Het is een moeilijk en wankel evenwicht om respectvol te zijn en de humor of luchtigheid tegelijk niet de nek om te wringen. Vaak is het allemaal niet eens zo kwaad bedoeld en springen, volgens velen, de mensen met de lange tenen bij het minste steekje onder water onterecht op, als waren ze het slachtoffer van een tsunami aan beledigingen en kwetsende woorden. Niets mag nog.

Het vraagt een doordachte op-eieren-lopentechniek om onrecht, discriminatie, vrouwonvriendelijkheid en religiekritiek over te brengen zonder meteen afgeserveerd of uitgejouwd te worden.

Ik pieker al dagen ergens over, maar misschien laat ik het beter zo? Wat er gebeurde, is niet kwaad bedoeld, maar het blijft in mijn kop spoken.

Een tijdje geleden keek ik naar Van Gils & gasten. Het ging over seksuele opvoeding bij kleuters. Je kreeg te zien hoe juffen met hun kleuterklasje gesprekken voerden over het lichaam. Hoe noem je je plassertje, of wat is het verschil tussen een meisjes- en een jongenslichaam? Veel had het niet om het lijf, het waren gewone babbels met kleuters over piemeltjes, spleetjes en billetjes in plaats van over paddestoelen met witte stippen en elfjes in het bos.

Toch vonden sommige gasten aan tafel dat het absoluut niet nodig was om daar met kleuters over te praten. De seksuologe die het initiatief verdedigde wierp op dat 1 op de 7 meisjes en 1 op de 10 jongens met grensoverschrijdend seksueel gedrag te maken krijgen voor ze 18 jaar oud zijn – volgens Sensoa zijn het zelfs 1 op de 5 meisjes, reken maar eens uit hoeveel dat er in totaal zijn! – en dat het daarom nodig is dat kleuters en kinderen leren om het lichaam te benoemen. Om er woorden voor te hebben.

Tom Lenaerts, ook gast aan tafel, was zijn eeuwige sympathieke zelf en zei dat je het ook positief kunt bekijken. Het betekent nog steeds, zei hij vrolijk, dat zes op de zeven meisjes er geen last van hebben en onbezorgd opgroeien. Idem voor de jongens.

Ik spoelde het beeld terug. Had ik dit nu goed gehoord? Ja, ik had het goed gehoord.

Zo hou je een taboe in stand, dacht ik verstoord, en zo minimaliseer je levenslange ellende. Kijk hoe hoog onze zelfmoordcijfers zijn, kijk naar al die kalmeringspillen die we slikken.

Ik voelde de pijn van al die duizenden overlevers die op dat moment naar het programma keken en hun maag voelden samentrekken omdat ze zich weer herinnerden hoe het was om in aanraking te komen met lichaamsdelen van anderen waar ze op dat moment vaak geen naam voor hadden.

Met lange tenen heeft dat niets te maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234