Dinsdag 15/06/2021

OpinieAngelique Van Ombergen

Ik voel verdriet. Ik voel schaamte. Ik voel me vooral kwaad

null Beeld BELGA
Beeld BELGA

Angelique Van Ombergen werkt als wetenschapscoördinator bij de Europese ruimtevaartorganisatie ESA en is verbonden als gastprofessor aan de UAntwerpen. Ze is gelukkig getrouwd met Femke en trotse Mams van Rover, en schrijft in eigen naam.

Een krop in mijn keel en een knoop in mijn maag. En dat sinds zondagavond, toen ik vernam via deze krant dat de moord in Beveren een homofoob motief had. Het is onwaarschijnlijk dat “dit” nog steeds gebeurt anno 2021. Een man werd op brutale wijze afgeranseld vanwege zijn geaardheid. Zodanig brutaal dat hij er nu niet meer is. En nooit meer zal zijn, behalve in de gedachten van zijn familie en vrienden, die hem op zo’n verschrikkelijke manier moeten afgeven.

Homofoob gedrag en geweld is wel zeker nog aanwezig. Ook in België. Unia rapporteerde in 2019 een stijging van maar liefst 40 procent in het aantal dossiers over discriminatie op basis van geaardheid. En homofoob gedrag en geweld doet zich zelfs dichter bij huis nog voor. Zoals in Beveren. Op nog geen 100 meter van het huis in de Lesseliersdreef, waar ik als kind en jongere zelf worstelde met mijn geaardheid.

Soms zeggen mensen – familie en vrienden – dat “dit toch geen issue meer is van deze tijd”. Helaas. Het is wél nog een issue en een groot en structureel probleem zelfs. We “mogen” en kunnen al veel. Als we geluk hebben, zijn onze vrienden en familie verdraagzaam (wat dat ook betekent). We kunnen wettelijk samenwonen. We kunnen trouwen. We kunnen een gezin opbouwen. Op papier mogen en kunnen we veel. Maar dat betekent niks als het echte leven niet volgt.

Angélique Van Ombergen. Beeld Kevin Faingnaert
Angélique Van Ombergen.Beeld Kevin Faingnaert

Hand in hand over straat lopen is voor vele koppels de normaalste zaak ter wereld. Daar wordt bij ons goed over nagedacht. “Hier misschien beter even niet.”

Ons zoontje inschrijven in de stad en enkel ruimte hebben voor de gegevens van uitdrukkelijk moeder en vader. “Ach, schrijf mijn naam maar onder vader.”

Op vakantie gaan naar minder tolerante landen, toen het nog kon, en altijd twee eenpersoonsbedden krijgen als je incheckt. “Gezellig samen in één eenpersoonsbed dan?” Maar zeker wel nog even de lakens verfrommelen op het andere bed, just in case.

De Antwerpse taxichauffeur die het nodig vindt om ons zijn mening te geven, wanneer we gevraagd worden of we vriendinnen zijn en eerlijk antwoorden. “Ik begrijp dat niet, dat zou niet mogen kunnen”. Stilte.

Elke keer weer opnieuw moeten kaderen wie van ons beiden Rovers Mama is en wie Mams. Voor anderen misschien maar een letter verschil. Voor ons en hem een hele wereld.

Er zijn zoveel dingen die elke dag moeilijk zijn. Die je elke dag confronteren met het feit dat je niet in hét plaatje past. Wat dat plaatje ook moge wezen. Zeker niet altijd met slechte bedoelingen, maar daarom niet minder lastig.

En dat. Elke. Dag. Opnieuw.

Ik voel verdriet. Omdat een man het leven moet laten omdat hij op andere mannen valt. Verdriet omdat dit zoveel mensen raakt. Lgbtqia+ mensen of mensen rond hen. Verdriet omdat mijn zoontje opgroeit met zijn Mama en Mams en er tegelijk ook zulke vreselijke dingen gebeuren.

Ik voel schaamte. Schaamte omdat een gebeurtenis als deze heel erg duidelijk maakt dat homofobie nog van deze dag is. Schaamte omdat er mensen vinden dat “mensen zoals ons” het verdienen afgeranseld te worden. Enkel en alleen omdat we niet in het stereotype normbeeld passen. Ik schaam me, alsof er iets mis is met “ons”. Alsof er iets mis is met mij. Alsof “we” iets fouts of verkeerds doen. Alsof “wij” het verdienen afgeranseld te worden.

Regenboogacties in Beveren, na de moord op David P. Beeld Kristof Pieters
Regenboogacties in Beveren, na de moord op David P.Beeld Kristof Pieters

Ik voel me vooral kwaad. Kwaad omdat iemand zijn leven ontnomen werd, enkel en alleen voor zijn geaardheid. Kwaad omdat ik op geen enkele manier kan begrijpen hoe mensen tot zulke dingen in staat zijn. Kwaad omdat zoveel mensen worstelen met hun identiteit en geaardheid en dit het voor hen nóg moeilijker maakt om hun moed te verzamelen. Kwaad omdat de burgemeester van Beveren oproept om “niet met onbekenden op onbekende plaatsen af te spreken”, alsof er ook maar een grammetje schuld bij het slachtoffer ligt. En zo ontzettend kwaad omdat dit zo verschrikkelijk en zinloos is.

Regenboogvlaggen, shares of retweets gaan het probleem niet oplossen. Ze brengen David P. niet terug. Ze veranderen niks aan het onderliggende structurele probleem. Ze gaan het morgen of overmorgen niet minder lastig maken om soms hand in hand te lopen. Maar door lawaai te maken en door er veel over te horen, te spreken en te lezen, wordt het misschien stilletjes aan, stap voor stap, een beetje beter. Het zijn muizenstapjes op de ellenlange weg die er nog ligt.

Maak lawaai. Zie elkaar graag. Stay safe. Want tegen dit soort onrecht is zelfs dat verdomde virus niet opgewassen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234