Zondag 13/06/2021
Julie Cafmeyer Beeld DM
Julie CafmeyerBeeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik voel de behoefte om dingen uit te vergroten

Julie Cafmeyer is columnist.

Ik kreeg zojuist een lezersbrief. De man zei dat hij zich zorgen over me maakte en vroeg of alles wel goed met me ging. Hij was ongerust omdat ik op maandag schreef dat ik de laatste tijd soms drie uur apathisch voor me uit staar in bad.

Een andere lezer sprak me deze ochtend aan bij de bakker. Ook hij vroeg of alles goed met me ging. “Als ik jouw teksten lees, krijg ik zin om jou een schouderklopje te geven.” “Een omhelzing is ook goed”, zei ik. Toen we buiten stonden lieten we onze zakken met tijgerpistolets en eclairs op de grond vallen en hielden elkaar vast.

Een vriend van me zegt dat het een slecht teken is als de lezer zich zorgen maakt over de schrijver.

Niemand wil een aura van medelijden over haar tekst. Een schrijver moet de persoonlijke beslommeringen proberen te overstijgen. Een schrijver moet de lezer proberen te amuseren, in plaats van te zeuren. Een schrijver toont wat het leven kan zijn. Op het moment dat de schrijver geknuffeld wordt door haar lezer, is ze dus slecht bezig.

Ik reageerde op de lezersbrief en zei de man dat ‘ik’, ik niet ben. “Meestal lieg ik, als ik schrijf. Of misschien is alles wat ik schrijf wel waar, maar voor een heel korte tijd.”

Ook tegen de man die ik vasthield aan de bakker zei ik dat ik de meeste dingen verzin.

Ik voel de behoefte om dingen uit te vergroten. Dat doe ik, omdat ik het gevoel heb dat we tijdens deze crisis met zijn allen in een donker en duf gangenstelsel zijn beland. Daar vallen we elkaar lastig met regels die we zelf niet meer begrijpen. Soms zien we een uitgang, zien we het licht, maar om een of andere reden durven we niet naar buiten te gaan en ons te bevrijden.

Er zal altijd een reden zijn om niet te leven. Er is altijd een kans op nog een besmetting, iets wat fout kan gaan. Natuurlijk moeten we elkaar beschermen, maar wanneer stopt het? Dat is wat mij bang maakt. De grootste nachtmerrie. Het blijven uitstellen van het leven, tot dat iedereen er gek van wordt. Dat is de crisis. Een controle die nooit stopt.

Mensen kunnen elkaar inspireren om te leven. We kunnen elkaar beschermen door elkaar bewust te maken van zinloze regels en slopende maatregelen. We kunnen elkaar aanmoedigen om in te grijpen terwille van onszelf. We kunnen elkaar uitdagen in groots denken. We kunnen elkaar stimuleren om toe te geven aan de aantrekkingskracht van het leven.

Als we dat niet doen, krijgen we niet alleen schrijvers, maar ook mensen die zich bang laten maken door de beslommeringen des levens. Mensen die voorovergebogen door het leven lopen en snakken naar een schouderklopje om vervolgens te sterven met de vraag: “Was dit het dan? Had ik niet beter het lef gehad de dingen groter te maken dan ze waren?”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234