Dinsdag 20/10/2020
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Ik ­vervloek de avondklok. Als een dief steek ik de straat over en loop een paar keer rond de beuk op het pleintje voor mijn deur

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Mijn grootste troost in de eerste lockdown waren mijn avondwandelingen door de lege stad. Het maakte het ­gebrek aan knuffels en zoenen een beetje goed. Ik mocht mijn kinderen en kleindochter niet omarmen, maar tenminste wel de nachtelijke stad, die haar pracht schaamteloos ontblootte nu niemand toekeek. Ze verleidde me met een zwoele striptease, nacht na nacht.

Het beantwoordde aan de kinder­dromen die ik had: een wereld zonder mensen. Wat snakte ik er toen naar om alleen te kunnen wonen in een niemandsland dat enkel voor mij ­toegankelijk was.

Mijn voetstappen weergalmden in de nacht en de zachte kussentjes onderaan de poten van Mr. Wilson, mijn hondje, zongen zacht een tweede stem. De winkels lieten doelloos hun licht schijnen over spullen die niet te koop waren en wezen ons, met hun etalages als lichtgevende kruimels, de weg door het stenen bos van straten en huizen. Een Venetiaanse stilte wiegde en omhelsde ons.

Af en toe was er ook nog iemand anders op pad. De vluchtige gesprekken met sporadische nachtraven waren van een opmerkelijke vriendelijkheid. Onze stemmen vlogen als vogels naar elkaar toe en kwinkeleerden van ­verwondering om zoveel onverstoorde rust. Solidair in het verdwalen knikten we elkaar toe. Zielsverwanten in het stille donker. Elke kroeg en nacht­winkel was gesloten, enkel onze ogen lieten elkaar binnen.

Maar nu, bij deze tweede semi­lockdown, is er een avondklok afgekondigd. Om halftwaalf moet de weg naar buiten onherroepelijk dicht. Het is verstikkend.

Ik bevind me terug in de gevangenschap van mijn tienerjaren, waar dochters behoed moesten worden voor wereldse gevaren en opgesloten werden zodra de nacht viel. Ik liet me toen niet temmen en ontsnapte meer dan eens. Sprong door ramen en klom langs brandladders naar beneden, de straat op. De vrijheid tegemoet.

Maar zelfs dat is me niet gegund nu. De politie waakt en er zullen boetes volgen, zo zegt men. Als een gekooide leeuwin loop ik in huis rond. Ik ­verdraag het niet, ik heb lang geleden gezworen dat niemand me ooit nog zou opsluiten.

Beeld Jenna Arts

De late dagelijkse avondwandeling moet vervroegd worden, maar dat ­vergeet ik steeds. Elke avond word ik weer de puber die ik lang geleden was en zoek rebels naar uitgangswegen die er niet zijn. Ik sta in de wijd openstaande voordeur van mijn huis en spits mijn oren. Als het lang genoeg stil is en ik zeker ben dat er geen ­wetsdienaar te ­bespeuren valt, steek ik als een dief snel de straat over, loop een paar keer rond de oude beuk op het pleintje voor mijn deur en ­vervloek de avondklok.

Belachelijk is het.

Maar vanavond gaan Mr. Wilson en ik ervandoor. Ik zal de provincie Antwerpen uitrijden op zoek naar een plek aan de Schelde. Onder de blote hemel, midden in de natuur, zullen we de nacht doorbrengen op een bed van mos, vrij als dakloze zwervers.

Als bij een heksensabbat zal ik magische woorden mompelen en de boze betovering van de macht doorbreken. De gevangenschap afwentelen en de vrijheid in ere herstellen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234