Zaterdag 19/10/2019

Immigratie

Ik vermoed dat ngo's een opengrenzenbeleid willen doordrukken

Mark Elchardus. Beeld Bob Van Mol

Mark Elchardus is emeritus hoogleraar sociologie. 

In de NRC van 2 augustus jl. verscheen een opinie van Ian Buruma, hoofdredacteur van The New York Review of Books. Het betreft een vergelijking van hedendaagse ontwikkelingen met de jaren 30. Een genre waarvoor Buruma overigens terecht waarschuwt. Verwijzend naar de memoires uit 1939 van Sebastian Haffner, Het verhaal van een Duitser, landt zijn vergelijking op één ijzingwekkende zin: het trof Haffner hoe “zijn vrienden aan de rechtsfaculteit, geen van alle nazi’s, elke maatregel – rassenwetten, afschaffing van de grondwet, etc. – aanvaarden, juist omdat het gebeurde in naam van de wet”. Zijn we vandaag weer niet getuige van hetzelfde formalisme; van eenzelfde partijdig en instrumenteel gebruik van de wet, terwijl de geest en de bedoeling van recht en wet worden gekrenkt.

Een lange reeks ngo’s protesteerde tegen een maatregel die het mogelijk maakt illegaal in het land aanwezige gezinnen die geen asiel aanvragen of waaraan asiel uiteindelijk is geweigerd en die niet vrijwillig willen terugkeren, tijdelijk te laten verblijven in een gesloten instelling die adequaat comfort, educatieve en sociale voorzieningen biedt. In De Morgen verschenen op 2 en 3 augustus respectievelijk van Olivier Marquet (directeur UNICEF België) en Hugo Lamon (bestuurder Orde van de Vlaamse Balies) een opinie waarin dat beleid scherp wordt veroordeeld.

Gezinnen met kinderen opsluiten, zoals in de gezinsunits in Steenokkerzeel onmenselijk? Niet onmenselijker dan de gevaarlijke tocht die migranten ondernemen, inclusief risico's op mensenhandel en het leven op parkings, gelooft socioloog Mark Elchardus. Beeld Photo News

Hun positie, kort samengevat: kinderen mogen niet ter wille van hun migratiestatus in een gesloten instelling verblijven en mogen niet van hun ouders worden gescheiden. Dus, de situatie waarbij ongeveer twee derde van de uitgeprocedeerde asielzoekers in de illegaliteit verdwijnen, moet worden bestendigd. Die positie wordt verdedigd met een beroep op verklaringen, verdragen en internationale regelgeving omtrent de rechten van het kind.

De zin en de bedoeling van de rechten van het kind, zijn nochtans glashelder, expliciet geformuleerd en uitermate belangrijk: de best mogelijke bescherming en zorg bieden aan kinderen, hun belangen behartigen.

Talrijke ngo's protesteerden tegen de opvang in gesloten woonvoorzieningen, alsook de heren Olivier Marquet en Hugo Lamon. Blijkbaar zijn ze van oordeel dat het ondernemen van een gevaarlijke, vaak moordende tocht, met risico op kidnapping en misbruik, op verdrinkingsdood, het overleveren aan mensensmokkelaars, het leven op parkings en in parken, het blootstellen aan onverantwoorde risico’s en vooral het bestendigen van die situatie zodat steeds maar meer kinderen er slachtoffer van worden… meer in het belang is van de kinderen. Volgens hen biedt dit deze kinderen een betere bescherming en betere zorg dan een verblijf van een paar weken in een instelling met educatieve en sociale voorzieningen.

Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat iemand dat oprecht gelooft. Ik vermoed derhalve dat het gaat om mensen die, desnoods ten koste van het welzijn en het leven van kinderen, hun voorkeur voor een opengrenzenbeleid willen doordrukken. Hun strategie is doorzichtig. Laat zo veel mogelijk mensen in de illegaliteit verdwijnen, laat hun levensomstandigheden en die van hun kinderen zo erbarmelijk worden dat een massaregularisatie weer onvermijdelijk wordt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234