Donderdag 09/02/2023
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnBregje Hofstede

Ik trek mijn shirt omlaag en ze buigt haar hoofd naar mijn borst toe

Auteur Lize Spit en haar Nederlandse collega Bregje Hofstede, allebei °1988, vertellen beurtelings over hun leven. Deze week: Bregje.

Bregje Hofstede

Als ik een paar dagen in Vlaanderen en Nederland moet zijn voor optredens, kan ik weer rondlopen alsof ik geen kind heb. En niemand die het aan me ziet, nu ik gestoken ben in het onpraktische, stijlvolle tenue van de kinderlozen. Het voelt als een geheim.

Ik logeer bij een vriendin die me, als haar vriend de deur uit gaat, fluisterend in vertrouwen neemt: ze denkt over kinderen, het moet er eens van komen, zegt ze met een diepe fronsrimpel tussen haar ogen. Ze heeft er nog helemaal geen zin in maar ze zegt: “De deadline komt in zicht”.

Jarenlang leek de tijd voor ons stil te staan. We waren volwassen geworden, volwassen bleven we nu. We konden uit de stad wegverhuizen en er weer naar terugkeren; breken met een geliefde en toch weer herbeginnen; het heden was weids en rimpelloos en niets was onomkeerbaar. Nu is de tijd toch één kant op gaan lopen.

In A Life’s Work beschrijft Rachel Cusk het moederschap als ‘een soort estafette’, een onderneming met als doel het doorgeven van het levensstokje: het ene moment is het oproer, zweet en haast, en het volgende kijk je hijgend toe. ‘Ik zie mijn dochter van me wegsnellen, ze spoedt zich richting haar toekomst, en in die aanblik herken ik mijn eigen einde’, schrijft Cusk.

Mijn vriendin maakt zich zorgen over de veranderingen aan haar lichaam: of dat na zo’n zwangerschap ooit weer normaal wordt, herkenbaar het hare. Ze zit er zo mee dat ik haar mijn buik laat zien. Ik duw de huid zo veel mogelijk bij elkaar om haar de rimpeltjes in het opgerekte vel rond mijn navel te tonen, die je eigenlijk alleen nog zo kunt zien.

“En... je tepels?” vraagt ze. “Raken die niet heel ver uitgerekt?”

Ik trek mijn shirt omlaag en ze buigt haar hoofd naar mijn borst toe, echo van een drinkend kindje.

“Ik zie er niets van”” zegt ze, en voor het eerst vandaag verdwijnt haar fronsrimpel en ziet ze er weer uit als een jonge vrouw. De tijd gaat in grote sprongen vooruit wanneer je zwanger wordt, maar heel soms gaat hij ook een beetje terug, en dat stelt haar gerust.

Maar het kind zelf. Dat is onherroepelijk, hè, zeg ik. Niet wat ze wil horen; niet wat ze onthoudt. Ze wil alleen geruststelling. Ik weet niet hoe ik haar duidelijk kan maken dat het álles verandert. Niet alleen de uren die je met het kindje doorbrengt, ook de hele rest. Vanwege dat nieuwe, intieme hart van je leven dat naast de andere dingen altijd maar blijft kloppen, hoe ver je ook bent; en dat de tijd meet, en een nieuw ritme slaat. Vanwege het verhaal dat zich elders afspeelt.

Als ik weer thuis ben, blijkt mijn meisje te zijn begonnen met praten, in een taal die ik haar niet eens geleerd heb. Als ik haar in de lucht gooi en weer neerzet, steekt ze haar armen naar me uit en zegt: Encore!

Ik versta haar wel. Nog eens, nog eens.

Laat het doorgaan, laat het nooit stoppen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234