Woensdag 18/05/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMark Coenen

Ik stel voor dat wij vanavond, na het applaus van 8 uur, allemaal ‘Kind of Blue’ opzetten

Mark Coenen is columnist.

Mark Coenen

De sterren zijn er niet door uit hun hemelse baan geslagen, maar bij vele drummers sloeg het hart toch een kwartslag over: deze week stierf Jimmy Cobb. Jimmy wie? Inderdaad. In de krant heette het: “Drummer van Miles Davis gestorven”.

Naast vrouwen hebben in de muziek de drummers het meeste last van onderschatting, seksisme en discriminatie. Toen Marianne Faithfull in de kliniek opgenomen werd met corona er in de krant stond dat de ex-verloofde van Mick Jagger aan het infuus moest: dat bedoel ik.

Men is altijd wel iets van iemand: in mijn geval broer, vader, lief of zoon, maar ik ben toch heel graag van mijzelf. Drummers zijn dat niet dikwijls: zij staan in de pikorde altijd op de laatste plaats. En dan staan ze geeneens: ze zitten.

Cobb speelde in het Eerste Sextet van Miles Davis, een groep met een naam die je alleen in hoofdletters kan schrijven. Hij is te horen op Mount Everest-gelijke klassiekers als Kind of Blue en Sketches of Spain. De bezetting van het Sextet leest als een natte muzikantendroom: Paul Chambers op bas, Bill Evans op piano, Cannoball Adderley en John Coltrane op sax en Cobb op drums. Namen om van te duizelen, al deden de muzikanten dat zelf ook, niet zelden te wijten aan een koppig volgehouden inname van talloze al dan niet illegale drugs.

Nooit is er een grotere supergroep geweest in de jazz : alsof The Beatles en The Stones en Cream in een en dezelfde groep zaten.

“Jimmy, you know what to do”, zei Miles Davis naar verluidt bij de start van de opnames van Kind of Blue: “Just make it sound like it’s floating.” En Jimmy liet zijn drums zweven, in naadloos samenspel met de bas van Chambers.

Ik heb ze niet geteld, maar ik denk dat er over drummers de meeste flauwe muzikantenmopjes worden gemaakt. Hoe noem je een mooie meid op de arm van een drummer? Een tatoeage. Wat is het verschil tussen de drummer en de rest van de band? Ongeveer een halve tel. Wat ga je een drummer nooit horen zeggen? Zullen we een van mijn nummers spelen?

Geen idee of Cobb die ooit te horen kreeg; hij zag er zo robuust en serieus uit dat er met hem niet te lachen viel. Dat was ook niet aan de orde, zo blijkt: de in memoriams zijn uitgebreid, liefdevol en vol lof. Niet alleen omdat hij zo’n goeie muzikant was, maar ook omdat hij ruimte liet voor anderen om te schitteren. De beste muzikanten zijn teamspelers.

Zijn gevoel voor ritme en het unieke geluid van zijn drums maakten dat de andere instrumenten in de band beter klonken en dat de andere muzikanten boven zichzelf uit stegen. Hij was de meest genereuze en minst egocentrische drummer van zijn generatie. Met hem stierf de laatste van het beroemdste sextet uit de jazzgeschiedenis.

Ik stel voor dat wij vanavond, na het applaus van 8 uur, allemaal Kind of Blue opzetten. Even zweven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234