Vrijdag 23/08/2019

Column Katrin Swartenbroux

Ik snap de aarzeling die sommige mensen voelen bij het zetten van een tattoo

Katrin Swartenbroux. Beeld rv

Katrin Swartenbroux luistert gesprekken af op een Belgisch terras.

“Deze zomer ga ik ervoor.”
“Serieus?”
“Ja. Mijn lief gaat dat niet leuk vinden, maar die gast moet niet zagen nadat ik hem heb teruggepakt eigenlijk.”

Bar Chapel, Borgerhout

Code rood jaagt iedereen die niet genoeg kapitaal heeft voor dubbele beglazing maar wel wil dokken voor trendy streekbiertjes naar de zomerbars. Zowel de temperaturen als mijn tafelgezelschap flirten met de dertig, maar dat verhindert hen niet een verhitte discussie te voeren over tatoeages.

“Ik weet nog niet wat ik wil, maar ik weet wél dat ik het hier wil”, zegt een van hen terwijl ze naar de achterkant van haar bovenarm wijst. Ik heb van onenightstands al instructies gekregen die duidelijker waren, maar ik vind haar gedrevenheid inspirerend. Haar gezelschap was echter een andere mening aangedaan. “Niet doen Charlie, bovenarmen verouderen echt lelijk bij vrouwen, ge gaat daar spijt van krijgen.” Ik kijk fronsend naar mijn eigen bovenarm, waar een fijntjes getekende vrouw haar hoofd boven water houdt, en kan me niet voorstellen dat het me zou storen als het wateroppervlak in de loop der jaren meer rimpels krijgt of de vrouw net iets dieper wegzakt. Dat maakt het alleen maar meer waarheidsgetrouw.

Ik snap de aarzeling die sommige mensen voelen bij het zetten van een tattoo. Mijn eerste exemplaar werd pas vier jaar geleden in mijn huid geïnkt. Ik was van mening dat mensen die zich al niet kunnen binden aan een vaste warme bakker zich niet moeten laten verleiden tot een print die tot het einde der dagen onder hun huidoppervlak zichtbaar blijft. Tot mijn lief me dumpte. En ik dronken werd in East London. En ik het wel héél frappant vond dat die tattooshop in mijn ooghoek ‘Prick’ heette. Het resultaat: een veel te hobbelig gezette halve maan op mijn schouder die de aanleiding gaf om de jaren die daarop volgden nog zes keer onder de naald te gaan.

Zowat alles wat ze zeggen over tatoeages is waar: ze zijn verslavend, de pijn is op een niveau dat bijna lustopwekkend is en het uitkiezen van een goede artist is essentieel. Maar spijt? Een vriendin zei me ooit dat ze haar vele tatoeages zelf niet meer zag, omdat ze zo’n deel van haar zijn geworden. Het is als een moedervlek, een litteken, een permanente herinnering die geen pijn meer doet maar evenmin aan betekenis verliest. Iemand die ik ‘heb leren kennen’ heeft ‘We Have A Laugh’ op zijn rechterbil staan, een andere kennis vereeuwigde de postcode van de Weense hoerenbuurt op zijn arm. Zijn dat kunstwerken die ze met trots aan hun schoonouders laten zien? Allicht niet. Maar als we over alles in het leven moeten nadenken als een langetermijninvestering, verliezen heel veel dingen hun waarde.

Mijn lichaam is geen weloverwogen gecureerd canvas, maar een scrapbook vol impulsieve beslissingen, diepzinnige levensmotto’s, persoonlijke struggles, mijn favoriete muziek en een dronken weekend met vriendinnen. No Ragretz.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden