Maandag 14/10/2019

Opinie Assita Kanko

Ik schaam mij dood voor deze ouders en hoop dat zij zich niet langer belachelijk maken aan de schoolpoort in Schaarbeek

Ouders protesteren voor de Franstalige gemeenteschool École 1 in Schaarbeek. Beeld Tim Dirven

Assita Kanko is N-VA-politica, Brusselse en auteur van Omdat je een meisje bent. Verhaal van een besneden leven.

In Schaarbeek bij een school kwam het dinsdag tot een confrontatie met de Brusselse politie. Ouders kwamen daar op straat omdat ze vermoedden dat een vierjarig kind was misbruikt. De enige vraag die ik in het tumult en de verhitte debatten niet hoorde: hoe stelt het kind het? Dat is de vergeten vraag.

Het meisje gaat naar school in Schaarbeek. Ze bloedde aan haar geslachtsdelen toen ze deze week opgehaald werd en zou vermoedelijk seksueel misbruikt zijn, zo vreesden de ouders. Maar na onderzoek blijkt de bloeding het gevolg van een infectie, en niet van zedenfeiten. Conclusie van het gerecht: het vierjarig kind werd niet seksueel misbruikt. Zes jaar geleden werd juf Magalie uit De Blokkendoos ook beschuldigd van verkrachting en geconfronteerd met rellen en doodsbedreigingen. Ze verloor haar baan en carrière, moest serieus afzien en bewandelde een lange juridische weg voordat ze opnieuw vrij kon zijn: de Kamer van inbeschuldigingstelling (KI) oordeelde uiteindelijk dat er van misbruik in De Blokkendoos geen sprake is geweest.

Assita Kanko. Beeld Photo News

Toen ik voor het eerst op de radio hoorde dat het vierjarige kind uit Schaarbeek volgens de rechter niet verkracht werd, voelde ik opluchting. Alhoewel ik als mama blijf denken: ‘Arm kind, zo klein en al geconfronteerd met een infectie die zo erg is dat ze bloedt.’ Had ze daar last van? Zou niemand dat op tijd gemerkt hebben? Waarom? Wordt ze goed verzorgd? Hoe gaat het met haar? Haar verhaal wil ik kennen. Niet dat politieke getoeter, want het gaat over een mens en in dit geval een weerloos kind.

En de kinderen?

Tenzij nieuwe elementen het tegenovergestelde bewijzen is het dus zo dat justitie in staat is om formeel te zeggen dat er geen zedenfeiten gepleegd werden in Schaarbeek.

Misbruikt worden, dat verdient niemand.

Ik denk niet alleen aan het betrokken kind, maar ook aan de leerkrachten en aan de andere kinderen. Hoe gaan ze hiermee om? Hoe gaat de verhouding tussen de school en de ouders verder verlopen? Hoe gaan de andere grotere of kleinere kinderen over de zaak met elkaar praten. Hoe verwerken zij het geweld dat door hun eigen ouders aan de schoolpoort gepleegd werd?

Deze ouders, opgestookt door mannen binnen de eigen gemeenschap – onder wie lokale politici van PS en cdH – zijn er zeker van: iets klopt niet en het rechtssysteem liegt hen voor. Heel snel werd er opgeroepen om te betogen. De rellen beginnen voor de school. De politie wordt bekogeld. De school blijft noodgedwongen gesloten. Politieke onverantwoordelijkheid zorgt voor meer ophef en wanorde. De kinderen zijn getuige geweest van deze belachelijke houding en dit absurde geweld.

Als ik een kind was, zou ik erg bang zijn om mijn ouders zo te zien. Wat is je kompas in het leven als ouders niet in staat zijn om zich als verantwoordelijke burgers te gedragen? Als deze ouders zo tekeergaan aan de schoolpoort, welke opvoeding wordt dan aan de kinderen gegeven thuis? Zorgwekkend. Opvoeding begint thuis. Leren omgaan met de regels van een rechtsstaat. Waar is het respect voor de leerkracht, het parket en de rechtsstaat?

Eerst was ik dus opgelucht. Maar ik blijf me zorgen maken om dat kind. In plaats van het over haar te hebben, gaat het over politiek. 

Etnische stemmen

Voor een ouder kan het zo zijn dat het vonnis teleurstelt, omdat hij/zij overtuigd is van het tegenovergestelde en dat is perfect menselijk. Maar we leven in een rechtsstaat waar iedereen rechten en plichten heeft. Het is menselijk om emotioneel te reageren op iets dat zo gevoelig ligt, maar dan moet je juist de middelen van de rechtsstaat gebruiken.

Waarom kan een grote groep vrouwen zo snel gemanipuleerd worden door enkele politici die niet zonder etnische stemmen kunnen overleven? Helaas is het zo dat deze mensen veel invloed hebben binnen hun gemeenschap. Ten eerste zijn ze mannen binnen gemeenschappen waarin vrouwen vaak onderdanig zijn. Ten tweede is er een brainwashingeffect in het spel. De anderen zijn slechte mensen en jullie zijn slachtoffers. Het gerecht, de politie… ze zijn ‘tegen ons’. Dat gemeenschapseffect staat boven alle redelijkheid.

Ik schaam mij dood voor deze ouders en hoop dat dat zij zich niet langer belachelijk maken aan de schoolpoort maar beroep zullen aantekenen als ze het vonnis niet willen aanvaarden. Dat is het mooie aan een rechtsstaat: je kunt altijd op zoek blijven gaan naar de waarheid en niemand mag vals spelen. In vele landen is het niet zo.

Ik hoop ook dat toekomstige verdenking van misbruik in het algemeen grondig onderzocht zal worden en dat niemand te snel conclusies in de ene of de andere richting zal trekken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234