Zondag 20/09/2020
Aya Sabi.Beeld DM

OpinieAya Sabi

Ik probeerde de drukte te vermijden, maar hij winkelt juist op zaterdag in de hoop met iemand te kunnen praten

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Het was zaterdag. Ik zou vroeg op de dag boodschappen doen, want wie gaat er nu op zaterdag winkelen als het ook op alle andere dagen van de week kan? Maar goed, we waren druk bezig met verhuizen en we hadden niets meer in huis op zaterdagochtend. Op de een of andere manier was het toch pas middag toen ik mijn weg terug naar de groente- en fruitafdeling moest banen omdat ik vergeten was een komkommer in mijn winkelkar te doen.

Er was een oude man die duidelijk een opmerking maakte, maar door de drukte en het mondmasker dat zijn gezicht bedekte, hoorde ik niet goed wat hij zei. Ik twijfelde even of ik moest duidelijk maken dat ik hem niet gehoord had. Ik ben altijd op mijn hoede als mensen die ik niet ken me zonder aanleiding aanspreken. Dat waren niet altijd leuke ervaringen in het verleden, maar dat zou geen goede reden zijn om deze meneer daarop af te rekenen.

“Sorry, meneer?” vroeg ik toch. “Waaraan zouden we ons geld uitgeven als we niet zoveel eten kochten?” herhaalde hij. “Aan reizen misschien”, antwoordde ik, “maar dat is tegenwoordig helemaal niet zo duur. Het kost maar tien euro om naar Spanje te vliegen.” De meneer vertelde over zijn zwager (als ik het goed had verstaan, want er waren veel mensen die blijkbaar vergeten waren een komkommer te kopen) die een busbedrijf had en van wie alle bussen nu stillagen. “Ja, heel vervelend”, antwoordde ik. “Iedereen heeft het erg moeilijk nu.”

Het gesprek duurde niet lang, want er moesten mensen langs en ik weet zeker dat zij het even vervelend vonden dat ze hadden besloten om gezamenlijk op dit moment hun boodschappen te doen. Nog vervelender als twee mensen besluiten om de weg te blokkeren. Maar deze man ergerde zich daar duidelijk niet aan. Hij probeerde me zelfs staande te houden en een gesprek te voeren op een wel erg onhandige plaats. Ik vroeg me af waarom hij op een drukke zaterdagochtend zijn boodschappen deed, dat is (vermoed ik nu) het laatste wat ik zou doen als ik op pensioen ben. Het kan zijn dat het gewoon iemand is die een inschattingsfout heeft gemaakt, maar als ik naar de huidige situatie en naar de eenzaamheid bij oudere mensen kijk, kan ik niet anders dan geloven dat deze meneer nood had aan dat gesprek. Misschien was het uiteindelijk het enige gesprek dat hij gevoerd had die dag. Dat ik de drukte probeerde te vermijden, maar dat hij juist op zaterdag winkelt in de hoop iemand tegen te komen met wie hij kan praten.

Het gebeurt wel vaker. Een paar jaar geleden kwam er een andere meneer naast me zitten. Het was me meteen duidelijk dat hij dementeerde. Hij heeft zeker twintig minuten lang steeds opnieuw dezelfde vier vragen gesteld waarop ik steeds hetzelfde antwoord gaf tot hij kon uitstappen. Waar ik naartoe ging. Wat ik studeerde. Of ik een vriend had. En dan opnieuw. Dat hij zelf brood ging kopen in Maastricht, het brood in Vlaanderen is niet zo lekker. De andere mensen vonden het vervelend, maar ik bleef zitten en beantwoordde elke vraag met hetzelfde enthousiasme. Zoals ik bij oma deed.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234