Vrijdag 04/12/2020
Beeld DM

ColumnMark Coenen

Ik moet niet kijken en toch doe ik het, verslaafd aan de kick van het niks

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Een mens is nooit te oud om te leren: zelfs ik niet.

Daarom ben ik blij dat ik uit de ­modderstroom der media de ­afgelopen week toch minstens één taalpareltje kon overhouden.

Biden stond, vanaf woensdagmiddag ongeveer, ‘on the cusp of winning the presidency’. On the cusp betekent ‘aan de vooravond’.

Heerlijk woord, dat vanaf nu altijd verbonden zal blijven aan de ­Amerikaanse verkiezingen van ­afgelopen week.

Voor de rest hield ik aan de pandemie der voorspellingen een lichte afkeer over. Aan de modderstroom, maar ook aan mijzelf, die zo willoos slaaf is van dat eindeloze aanbod.

Ik moet niet kijken en toch doe ik het, verslaafd aan de kick van het niks.

Ik hang aan de microfoon van de ­reporters alsof die rechtstreeks ­endorfines injecteert in mijn ­bloedbaan.

Die mechaniek beheersen de ­nieuwsdiensten als geen ander: zelfs als er niets te melden is,wordt er ­gemeld dat er niets te melden is, waarna we kunnen overgaan naar de volgende correspondent die ook niets te melden heeft maar manmoedig de kou trotseert om ons dat te melden.

Wij ergeren ons, maar blijven kijken en wentelen ons in walging.

Mediatieke zelfhaat.

Uit onderzoek van het bureau Nielsen bleek dat de verslaggeving op verkiezingsavond in Amerika door veel minder mensen is gevolgd dan die van 2016. En dat waren er toen al niet geweldig veel.

Bijna 57 miljoen Amerikanen volgden de strapatsen aan de stembus, daarbij keken ze naar 21 verschillende ­televisiezenders. Dat zijn er bijna 15 miljoen minder dan vier jaar geleden, toen waren er maar dertien zenders die meededen.

Aangezien er 328 miljoen mensen in Amerika wonen, heeft dus nauwelijks 15 percent van hen de moeite genomen om de uitslagen en de analyses live te volgen.

De overigen, een overgrote meerderheid van 85 procent, hield zich bezig met belangrijker dingen: soep maken, op of naast een geliefde liggen, een was insteken of gewoon gaan werken, want voor niets gaat alleen de zon op.

Dat de VS een land van godsdienstwaanzinnigen en beotiërs zijn die nauwelijks hun naam kunnen schrijven: dat staat nu wel helemaal vast.

Gelukkig denkt driekwart van de ­wereldbevolking hetzelfde over ons: wij zijn de ontstoken kleine teen van Europa, een land dat geen land is, waar niets werkt en niets lukt en ­iedereen aan de ventilatie ligt van ­corona. Dat lees je in elke ­buitenlandse krant.

En zo struikelen we ons hele leven over onze eigen waarheden.

“Wij zien de wereld niet zoals ze is, maar zoals wij zijn.” Het is een quote die wordt toegeschreven aan Anaïs Nin en ze verklaart veel. Als we beschrijven wat we zien, ­beschrijven we onszelf, onze ­perceptie, onze angsten, onze ­paradigma’s.

Daarom is verandering ook zo ­moeilijk: je kunt de wereld niet anders zien dan door je eigen bril.

Gebeten om te weten, bijten we in onze eigen staart.

Wij zijn onze eigen bananenschil.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234