Woensdag 24/07/2019

Column

Ik mis mijn moeder, terwijl ik haar vroeger eigenlijk nooit miste. Nu ze niet meer verkrijgbaar is, voel ik het pas

Beeld Bob Van Mol

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw. In elke vrouw schuilt haar moeder is zijn recentste boek.

Ik droomde vroeger nooit van dode mensen, en nu speelt haast elke nacht mijn moeder mee. Ze viel in een vijver en ik schoot haar te hulp. Geen schrik hebben, zei ik, zoals ik haar had toegefluisterd toen ze in het echt aan het sterven was. Ze liet zich door mij op het droge trekken.

In mijn dromen spreekt ze nooit. Ze waart zwijgzaam en tevreden rond en als er bijvoorbeeld naar Amerika moet worden gegaan, stapt ze braaf mee het vliegtuig op en laat het zich welgevallen. Bij leven heeft zij nooit gevlogen.

Toen het laatst zo hevig onweerde, maakte ik mij zorgen om haar. Een ogenblik maar, het is te onredelijk voor woorden.

Nu ze drie maanden dood is, is de situatie dezelfde als op 7 september 1935, drie maanden voor haar geboorte. Toen was ze er ook drie maanden niet. Zo borduur ik nu en dan wat gedachten over haar bijeen, al dan niet onzinnig, maar ik kan het niet helpen.

Het is me nogal wat, dat verwerken, zei mijn vrouw. Je doet dat goed. Rustig aan. Geen stress. Laat het maar wat woelen en zoeken. Er zijn geen deadlines.

Het zijn gewoon momenten, zei ik. Haar dood is duidelijk, die heeft al wel een plaats, maar ik mis haar. Terwijl ik haar vroeger eigenlijk nooit miste, ook niet als we elkaar maandenlang niet hoorden of zagen. Nu ze niet meer verkrijgbaar is, voel je het pas. Het gaat wel over. Je stelt een tijdlang alles in dat ene teken – toen laatst mijn tafel klaar was en ze goed en wel in de tuin stond, was dat lastig. Je blijft toch altijd over je schouder kijken, voor goedkeuring of uit fierheid.

Dat begrijp ik, zei mijn vrouw.

Het voelt nu op een rare manier ook als een bevrijding aan, zei ik. Je leeft je hele leven met de latente angst voor de dag dat je ouders zullen sterven – je hebt dat telefoontje al duizend keer in gedachten of dromen gekregen, en je hebt je afgevraagd wat het bij je zal teweegbrengen. Die angst is nu voorbij. Dat heb je dan voor op iemand die er nog jarenlang mee moet worstelen, zij het niet op leven en dood.

Om boodschappen te doen reden wij naar Huldange, in Luxemburg, waar de Cragganmore en de Dalwhinnie spotgoedkoop zijn, wat het leven rooskleuriger maakt. Mijn vrouw houdt meer van Cointreau en Elixir d’Anvers, waar ook nauwelijks taksen op geheven worden. Elke avond mix ik voor haar een drankje – Elixir met wortelsap, of Cointreau met limoen.

Traag en zwijgend reden wij door het landschap – de bossen, de heuvels, de vaarzen in de weides, het trage spieden van de rode wouw. Op BRF 2 begon, na het middagnieuws, Heimatmusik Hits.

Deze groep heet Die Stimmungs­kanonen, zei ik, het display raadplegend en de radio wat luider zettend.

Die muziek klinkt alsof je in een eend knijpt, zei mijn vrouw, waar ik toch een tijdlang heel hard om moest lachen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden