Donderdag 22/08/2019
Mark Coenen voor online. Beeld rv

Column Mark Coenen

Ik lees al een paar dagen de Schotse pers en wat blijkt: het enige wat ons bindt is Trump

Mark Coenen is columnist.

“I hope you’re a better journalist than you steer this boat”, bromt Calum MacKenzie, de schipper van de Sula Mhor, een oude politieboot die hij ooit kocht voor 30 pond en waarmee hij nu toeristen, waaronder wij, rondvaart in de baai van Plockton.

Hij klonk licht ontstemd. Dat was hij ook.

Hij had mij, die steeds op zoek is naar nieuwe uitdagingen, voor even het roer van zijn schip gegeven. Dat had hij beter niet gedaan.

Ik lig al heel de week in de knoop met dat links rijden na vijftig jaar rechts houden op de weg en ben al blij dat ik zijn tuig niet knoerthard tegen de kade­muur parkeerde.

Op onze vaart zien wij zeehonden, otters, arenden en nog tientallen diersoorten waarvan mij het bestaan tot op heden onbekend was.

Als het al waar is dat door de klimaat­opwarming diersoorten met uitsterven bedreigd zijn: voorwaar niet in de Hebriden.

Plockton ligt vlak bij het Isle of Sky, waar wij passeren op een licht somberende zomerdag.

Sommigen beweren dat de Eskimo’s meer dan honderd woorden hebben voor sneeuw. Als dat waar is, dan moeten de Schotten meer dan honderd woorden voor groen en veel meer dan honderd voor nat hebben.

Ik heb nog nooit zoveel verschillende schakeringen en tinten van één kleur bij elkaar gezien: een bijna pointillistische verzameling adembenemend bij elkaar passende groenigheid, door steeds voor de zon schuivende wolken belicht alsof er een geniale toneel­regisseur aan het werk is.

Doorschenen wolken­randen: je kijkt je ogen uit.

Ook qua nattigheid kennen ze er hier iets van: Schotland beschikt niet over vier, maar over minstens vijftien seizoenen op één dag, dankzij de steeds wisselende intensiteit van de neerslag: van mot- over slag- tot peentjes­regen, waarna een melkzonnetje, hevig striemende buien die na twee minuten later overwaaien, waarna het zomers warm is, en alles daartussenin.

Thuis zouden we het miezerig vinden: hier stoort het voor geen meter. Schotland zonder regen is als een vaas zonder bloemen.

Denken dat wij in de geglobaliseerde wereld met hetzelfde bezig zijn, is een waangedachte: men leze hiervoor de Schotse pers. Dat doe ik al een paar dagen en wat blijkt: het enige wat ons bindt is Trump.

Vijftig jaar nadat de Amerikanen op de maan stonden en de wereld één maakten in ademloze bewondering voor zoveel heldhaftigheid en technisch vernuft, is de wereld opnieuw eensgezind: in afkeer voor de president.

Zelfs in het Verenigd Koninkrijk, waar men recent meer dan genoeg te maken kreeg met politieke lapzwanzerij, zijn de recente oerwoudkreten van Trump vele bruggen te ver.

Van POTUS naar ROTUS: de First Racist of the United States bestaat en zit minstens tot eind 2020 in het Witte Huis.

Ik denk niet dat Neil Armstrong dát bedoelde toen hij vijftig jaar geleden van “a giant leap for mankind” de mantra van onze tijd wilde maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden