Woensdag 22/05/2019

Opinie Bob Pleysier

Ik kreeg het niet over mijn hart om het nieuwe boek van Theo Francken te kopen

Een lezing van Theo Francken begin april, naar aanleiding van zijn vorige boek ‘Continent zonder grens’. Beeld Photo News

Bob Pleysier is oud-directeur van Fedasil.

Maandag was ik bij de boekvoorstelling van Theo Francken (N-VA) en coauteur Joren Vermeersch in Tervuren. Na België, land zonder grens (2012) en Continent zonder grens (2018) had ik Wereld zonder grens verwacht. Niet dus. Het werd: Migratie in 24 vragen en antwoorden

Geen volkstoeloop zoals bij zijn vorige boekpresentatie in Lubbeek. De zaal zat toch voor driekwart vol. Dus moest Doorbraak-uitgever Karl Drabbe alle mensen forceren om dicht bij elkaar te schuiven zodat Paul Jambers, die een reportage maakt over Francken/De Wever, “mooie publieksbeelden zonder lege stoelen” kon maken. Drabbe meldde in één adem dat Jambers ook een reportage maakt over Calvo/Almaci en of het publiek daarvoor even wilde awoeën. Dat deed de zaal. Toen kwam de opdracht om hard te juichen bij de intrede van Theo. Ook hier ging de zaal gewillig mee.

Jan Spooren, N-VA-burgemeester van Tervuren, leidde na wat bloemetjes voor zijn gemeente de gastspreker Mark Elchardus in. Er volgde een knap en helder hoorcollege van vijftig minuten. Mark Elchardus: de gedroomde professor, eloquent spreker, charmante stem, eigenzinnig Nederlands met lichtjes schurende ‘g’ en de klankloze ‘r’ van Piet Piryns en met zoveel erudiete kennis over migratie dat uit zijn mond alleen nog waarheid rolt. De zaal huiverde bij zijn apocalyptische hypotheses over mogelijk zes miljoen Egyptische vluchtelingen en vergat met graagte de eigen familiegeschiedenis bij zijn suggestie voor demografische restrictie in Afrika. Mijn twee oma’s hadden samen zeventien kinderen. De twee oma’s van mijn vrouw twintig.

(F)linksheid

Even citeerde hij Karl Marx, wat hij als “linkse socioloog” toch wel mocht. Toen werd duidelijk hoe de (f)linksheid van de professor bijzondere bijval krijgt van Franckens aanhang. Zijn normatieve retoriek is voor 90 procent Francken-ideologie. Hij noemde Franckens boek een onmisbare basis voor een grondig en sereen (sic) debat over migratie. Er is geen ander politiek werkstuk van die allure. Met academische zekerheid schaarde Elchardus zich achter de analyse en de doelstellingen van Francken. Hier en daar een lichte kritiek over de ingezette middelen. 

Het enige punt waar hij het met de auteurs volledig oneens was, was hun begrip voor de migranten. Waar Francken in eenzelfde situatie als die migranten ook zou vertrekken naar het rijke Westen, zou Elchardus dat niet doen. Hij zou die duizenden euro’s die migranten investeren in hun migratie inzetten in het eigen land om zichzelf, zijn naasten en het land op te stuwen in de vaart der volkeren. Een Che Guevara-moment.

Toen volgde het voorspelbare gesprek met de auteurs. Theo Francken wil de grenzen van Europa liefst hermetisch dicht, met bij voorkeur grensbewaking door Noord-Afrikaanse landen. Hij wil illegaal binnengekomen migranten uitsluiten van asielrecht. Hij wil de terugkeer van uitgeprocedeerde asielzoekers en transitmigranten forceren, ook al moet hij daarvoor Afrikaanse landen chanteren. Hij wil het autonome Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen weer onder het directe gezag van de minister brengen. En passant solliciteerde hij naar de post van Eurocommissaris voor Migratie. 

Intussen doen de media er alles aan, aldus de ex-staatssecretaris, om te verhinderen dat migratie een centraal thema zou worden bij de verkiezingen. Daarvoor zijn ze volgens Francken zelfs bereid om riskante uitspraken te negeren. Hij verwees hier naar zijn analyse over het verschil in ontwikkeling tussen jodendom en islam, het economische huzarenstuk van de joden en de economische stagnatie van de islamitische wereld (Continent zonder grens, pagina 21). Werkt Francken aan een samenleving waar je binnenkort mag roepen “leve de Joden en weg met de Arabieren”?

In Guinee

Coauteur Joren Vermeersch jammerde tot slot over onze coalitiedemocratie. Hoe Francken in Guinee bot ving bij zijn vraag om visa voor de terugkeer van uitgeprocedeerde Guineeërs, terwijl collega Alexander De Croo (Open Vld) van Ontwikkelingssamenwerking enkele weken voordien nog een samenwerkingsakkoord van 45 miljoen euro had afgesloten. 

Een monolithische N-VA-regering dan maar? Franckens eerste beleidsdaad als premier van zo’n regering zou zijn het uitroepen van de Vlaamse onafhankelijkheid. Dat toont de horizon van deze staatsman. De aangekondigde vragenronde voor het publiek werd flagrant vergeten. De vragen over visafraude, asielquota… moest ik opbergen.

Ik kreeg het niet over mijn hart om het nieuwe boek te kopen. De twee drankbonnetjes bij de uitgang heb ik wel aangenomen. Dat illustreert dan weer mijn horizon.

Bob Pleysier, ex-directeur van Fedasil. Beeld BELGA
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.