Donderdag 22/08/2019

Column

Ik koop gewoon weer een stratenatlas. Dat werkt ook

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw. Zijn nieuwe boek In elke vrouw schuilt haar moeder is nu uit.

Beeld Stefaan Temmerman

Ik was laatst voor een dag met de auto naar Antwerpen gereden om een paar vergaderingen bij te wonen en een interview te geven. Op de terugweg was er op de E40 in Luik een vrachtwagen gekanteld en had ik de E25 naar Luxemburg ­genomen, waarna ik via allerlei fraaie secundaire wegen op zoek moest naar de Oostkantons. Dat duurde uren.

De volgende ochtend kreeg ik een melding op mijn smartphone. Het was een vraag van Google: wat ik vond van Friterie Les Trois Frontières in Gouvy.

Nooit je locaties opzetten, zei mijn vrouw.

Ik was de weg kwijt, zei ik. En ik heb nergens ingecheckt. Door gewoon tien minuten op die parking stil te staan, gaat Google ervan uit dat ik er ook wel gegeten zal hebben.

Was het lekker? vroeg mijn vrouw.

Gewoon, zei ik. Maar wat een lelijke opdringerigheid. We know what you did last night.

Het is de prijs die je betaalt, zei mijn vrouw.

Maar waarvóór? zei ik. Om op een schermpje te kunnen zien waar je aan het rijden bent? Ik koop gewoon weer een stratenatlas. Dat werkt ook. En niemand vraagt je ’s ochtends of je het naar je zin had in Club Sensuel, waar je vlakbij ­toevallig twee minuten voor het rode licht hebt gestaan. Bah. Ik wil mijn leven terug.

Die avond zat mijn vrouw op haar tablet naar een aflevering van Topdokters te kijken, wat ze ­doorgaans maar een kwartiertje ­volhoudt – het gaat er voor haar ­allemaal wat te visueel aan toe. (Dan hoor ik haar nijdig zeggen: zal het gaan? en swipet ze naar de laatste episode van Sturm der Liebe, waar het almaar bonter wordt. Wij keken er vroeger samen naar, maar ik heb het opgegeven toen ze zich voor een zoveelste keer in het scenario ­hadden vastgereden en ze met een lichtgevende bosgeest op de ­proppen kwamen om het verhaal terug vlot te krijgen. Duitsers.)

Wat een offer, zei mijn vrouw. Die dokters. Ze zitten ’s ochtends in het donker boterhammen te eten met hun kinderen, om dan in de ­schemer in de file te gaan staan met een streepje Bach en vervolgens een hele dag in een koude kliniek zonder vensters in lichamen te staan ­woelen. Tegen mensen te zeggen dat hun tijd op is. En dan zie je ze ’s avonds in het donker in de regen terug naar huis rijden.

Je hebt wel steeds het gevoel dat ze genieten van het feit dat ze iets heel speciaals kunnen, zei ik. Dat ze net dat éne techniekje weten te ­verfijnen waardoor straks over heel de wereld duizenden mensen wat minder pijn gaan hebben, of ­kinderen kunnen krijgen of plots scherp kunnen zien. Dat lijkt me niet onplezierig, als je daarvoor in de wieg bent gelegd.

Genadeloos verstrijkt intussen wel de Tijd, zei mijn vrouw, die nu in haar sonnettenbundel van Shakespeare was gaan lezen, ­waardoor haar taal direct wat meer ­krullen krijgt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden