Donderdag 20/06/2019

Column

Ik koop geen boeken, ik koop tijd. Een bibliotheek is als een soort van levensverzekering

Mark Coenen. Beeld Bob Van Mol

Mark Coenen is columnist bij De Morgen. 

Ik wil op het einde van mijn leven geen spijt krijgen omdat ik te weinig boeken kocht. Dus koop ik maar en koop ik maar. In het Japans heeft men daar een woord voor: tsundoku. De eindeloze stapel boeken die je koopt voor de galerij en toch nooit gaat lezen.

Niet zo bij mij, roep ik heldhaftig, terwijl mijn vrouw fulltime Ikea-kasten in elkaar zet om de volgende lading bedrukt papier in uit te stallen. Knorrend van genoegen kan ik daar dan pedant voor gaan staan, verblind door mijn eigen exquise smaak. Ik ben er mij wel eentje, denk ik dan.

Ik koop boeken omdat ik ervan overtuigd ben dat ik pas zal doodgaan als ik, al naar mijn laatste adem happend, mijn laatste aankoop gelezen heb. Ik heb er tenslotte voor betaald. 

Ik koop geen boeken, ik koop tijd. Een bibliotheek is als een soort van levensverzekering: elk boek bedot de dood. Ik weet dat ik het mezelf wijsmaak, maar het is een aangename illusie.

Kringloopwinkel

Op geregelde tijdstippen ga ik met de op één na grootste puber in huis naar een kringloopwinkel in de buurt. Hij gaat daar op zoek naar hippe T-shirts en hoodies, die zelfs afgedragen en afgewassen zeer bijdragen tot zijn coole uitstraling. Deze week kostte zijn oogst in totaal 6 euro. Ik ga op zoek naar boeken die zelfs met mishandelde rug bijdragen tot mijn onmiskenbare intellectuele uitstraling. Ik gaf 3,5 euro uit.

De binnengebrachte boeken staan per thema gerangschikt. Romantiek en erotiek is naast de prentboeken de grootste verzameling. Van Vijftig tinten grijs staan er van elke herdruk meerdere exemplaren: toch geen blijvertje, blijkbaar. 

Bevoorrechte getuige

Voor 2 euro schaf ik mij Geen blad voor de mond aan van Hugo De Ridder. Jarenlang fellow traveller van de Vlaamse politiek. Het boek uit 2001 bevat notities voor zijn nooit geschreven biografie en vertelt onder meer over de relatie tussen pers en politiek in de laatste veertig jaar van de vorige eeuw. De Ridder was een bevoorrechte getuige en vertelt met vaart. Hij zat mee aan tafel, in bad en bed van de politiek. Hij speelde het spel mee. En graag. Nu mag een journalist al blij zijn dat hij door het sleutelgat mag kijken. Eén oog dicht. Geen fellow traveller, maar bijna quantité négligeable. In het beste geval: dankbaar doorgeefluik. 

Het boek is ook een voorbeeld van de politieke kringloop: er is niets nieuws onder de zon. Het was een tijd waarin vegetariërs en vluchtelingen nog niet bestonden en de enige opwarming der aarde plaatsvond in het ledikant van de maîtresse – liefdevol le deuxième bureau genoemd. Maar voor de rest verschilde de sukkelgang van de democratie in niets met die van nu. Eigen partijbelangen eerst. Verraad, schandalen, machtshonger. De hoofdrolspelers staan met naam en toenaam in het boek.

Andere tijden, zelfde partijen. Andere tijden, zelfde trucs.

Afgewassen en afgedragen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden