Donderdag 03/12/2020
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Ik kleef tussen de lakens en raak niet meer overeind. Mijn lichaam bestaat uit stroop

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar drukke leven.

Muisstil, op zijn tenen, trippelt hij zachtjes naar me toe. Ik glimlach, ik zie hem door mijn wimpers naderen – wie anders dan hij zou het kunnen zijn. Ook hij glimlacht al op voorhand van puur plezier voor wat gaat volgen. Ik knijp mijn ogen toe en moet een schaterlach onderdrukken. Ik wil zijn verrassings­aanval niet verstoren.

Mijn hart klopt in mijn keel van opwinding.

Ik voel hoe hij zijn arm om mijn taille heen slaat en me met een ruk stevig tegen zijn borst aandrukt. Ik druk mijn neus in zijn borst­haar en snuif de geur van talk­poeder op. Wat gek, denk ik, hij ruikt als een baby, terwijl hij de 60 al lang voorbij is. Zijn haar is sneeuw­wit. Ik hou mijn ogen hals­starrig dicht maar een giechel kan ik niet onderdrukken.

Zijn andere hand tilt voorzichtig mijn kin de hoogte in. Ik voel hoe zijn lippen de mijne raken. Ik kreun zachtjes. We kussen elkaar, intens, nat, heet. En heel lang. Onze kus jaagt het bloed door mijn aderen en ik duizel van genot, voel me intens gelukkig.

Ik wil verdrinken in het blauw van de liefste ogen ter wereld. Langzaam open ik de mijne. Met een schok ga ik rechtop zitten. De witte muren van mijn slaapkamer kijken me kil aan. Nee, roep ik uit. Nee, niet nog een dag!

Mijn hondje Mr. Wilson schrikt op en kijkt me vragend aan.

Ontgoocheld laat ik me weer zakken in bed en trek het dons­deken over me heen. Weer een eindeloze dag voor de boeg, hoe kom ik die door zo alleen? “Sta op”, mompel ik. “Je dag is toch maar mooi begonnen met een waanzinnige kus. Ook al was het een droom, het voelde wel echt.”

Maar ik blijf liggen. Ik kleef tussen de lakens en hoe ik ook mijn best doe, ik raak niet meer overeind. In gedachten zie ik de begin­beelden van de film Melancholia voor me en hoor de muziek erbij: Tristan en Isolde van Wagner. Hoe mensen en paarden in slow motion wegzakken in die prachtige kasteel­tuin. Ze lijken vast te zitten in drijfzand. Precies zo voel ik me, mijn lichaam bestaat uit stroop.

Dat virus krijgt langzaam­aan de proporties van een planeet en zal de wereld volledig opslokken. Ik sla het dekbed een beetje weg, ik moet iets onder­nemen. Vooral niet wegzakken nu.

Ik denk aan Italië, waar ik binnenkort weer maandenlang ga zitten schrijven. Die zalige plek midden in het groen, waar niemand is en waar ik me, net daarom, nooit eenzaam voel. Het is dat onbereikbare nabije van mijn geliefden, die tantalus­kwelling, die het alleen zijn onverdraaglijk maakt.

Ik kijk naar buiten. Grijs en nat. De wind blaast de vuur­rode bladeren van de Japanse esdoorn in de tuin de lucht in als waren het vuur­gensters. Sprankeltjes hoop.

“Er is overal schoonheid als je ze maar wilt zien”, fluister ik naar Mr. Wilson en begraaf me weer onder het deken.

Mr. Wilson springt het bed op. Hij wil gaan wandelen. Ik beweeg niet want ik weet dat hij dan begint te piepen. Met het eindeloze geduld honden eigen legt hij zijn kopje op mijn borst. De zwaarte ervan troost me. Ik voel zijn buikje op en neer gaan. Ik wil zo, samen ademend, de rest van de dag blijven liggen.

Maar Mr. Wilson heeft andere plannen, hij lijnt me aan en trekt me mee de wereld in.   

Beeld Jenna Arts
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234