Woensdag 19/06/2019

Column Elke Neuville

Ik kijk straks naar ‘De mol’. Maar heel eerlijk? Het doet me nog weinig

Elke Neuville voor online Beeld rv

Elke Neuville is columnist.

Het is welletjes geweest, dacht Gilles De Coster. Na negen zondagen nagelbijten in Vietnam komen we vanavond eindelijk te weten wie de mol is. En dan ook wie de winnaar van De mol en de bijbehorende molpot is. Elisabet, Bas of Axel. Ik zal de rit uitzitten, ik kijk straks mee. Maar heel eerlijk? Het doet me nog weinig. Met de eliminatie van Joeri vorige week stopte het spelplezier voor deze kijker abrupt. De Joeri has left the building.

Voor mij was Joeri met voorsprong de meest illustere kandidaat uit alle seizoenen van het spelletje. “Hello, my name is Joeri, I live in Belgium, in a little village: Pear.” Joeri uit Peer bleek al in de eerste aflevering een beer die skills en durf moeiteloos wist te combineren. Of hoe noem je dat anders wanneer je al jonglerend van een 60 meter hoog platform bungeejumpt? Zijn uitspraken à la ‘Zijt toch is kallem allemaal!’ of ‘Sterk zijn is simpel zijn, ik zeg het u’ verdienen het stuk voor stuk om in hippe print op een T-shirt vereeuwigd te worden. Daar kan geen ponykamp tegenop.

Tussen alle headhunters, sales­managers, hr-consulenten en facility assistants – functies die zich verbazend goed lenen tot enkele weken afwezigheid op het werk wegens deelname aan een tv-spel – sprong de ploegbaas uit Peer meteen in het oog.

Ploegbaas Joeri (m) in ‘De mol’. Beeld Beeldfabriek

Zijn lichaams­taal. Zijn grinta. En zijn naam als een klok. Geen minister die Joeri heet. Geen acteur, geen muzikant, geen hoogleraar filosofie. Geen enkele Joeri in de lange lijst van onze BV’s, of het moet een verloren gereden veld­rijder of een lang vergeten Idool-winnaar zijn. De enige Joeri die naam waardig werd in 1961 als eerste in een baan rond de aarde gestuurd, daarin enkel voorgegaan door een hond. En dan was er nog ‘De Joeri’, dat alter egootje van Jan Van Looveren. De veiligheidsagent in bomber­jack die voor het eerst opdook in het ter ziele gegane Tragger Hippy op het al even pierdode 2BE. Nadien tot in den treure uitgeperst in allerhande reclamecampagnes en schnabbels te lande. Zijn motto ‘Ik ben De Joeri en ik wil aangesproken worden als De Joeri’ is intussen al lang niet meer van tel. Jan Van Looveren wil helemáál niet meer aangesproken worden als De Joeri, ondanks zijn eerder meermaals uitgesproken enthou­siasme daarover. ‘De Joeri’ heeft hem tal van serieuze rollen gekost, beweerde een zwaar getraumatiseerde Van Looveren onlangs. De naam Joeri woog hem te zwaar.

Hij wil weer gewoon Jan met de pet zijn, zonder meer. Jannen zijn er nochtans genoeg, Jan. Er zit een Jambon in de politiek, een Decleir aan de top van ons Vlaams film­firmament, een Van Eyck hangt aan de muur van onze mooiste musea.

Ik hoop dan ook vurig dat deze Joeri onze enige echte Joeri zal blijven. De Joeri die in de verste verte geen typetje is. Waar bij het verzinnen van slagzinnen geen marketingbureau aan te pas kwam. De Joeri die elke Mol-opdracht tot een goed eind bracht, een solide blok graniet, rechter door zee maken ze mensen tegenwoordig niet.

Wie vanavond de groeps­pot wint, stuurt best een bedankkaartje naar De Joeri voor zijn niet te onderschatten aandeel daarin. De Joeri zal tot in de eeuwigheid aangesproken worden als De Joeri en dat zal volledig terecht zijn. De man die drie keer na elkaar niezen kon. Wat een winnaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden