Vrijdag 22/11/2019
Vinent Byloo. Beeld rv

It's complicated Vincent Byloo

‘Ik ken een veel efficiëntere manier om het fileprobleem op te lossen: de autokeuring’

Vincent Byloo en Elke Neuville. Partners in crime en in de liefde. Hij maakt radio, zij tv. Ze schrijven over alles wat hen beroert, in co-ouderschap: de ene week zij, de andere week hij. Vandaag: Vincent Byloo.

De kilometerheffing mag dan definitief verwezen zijn naar het rijk der politieke fabelen, gesluikstort op het kerkhof der verkiezingsbeloftes, ik ken een veel efficiëntere manier om het fileprobleem op te lossen. De autokeuring. Of juister: het keuringsstation waar ík elk jaar mijn automobiel moet laten testen op rijwaardigheid.

Afgelopen week had ik het voorrecht om er mijn bescheiden gezinswagen ten tweeden male voor te rijden ter herkeuring. Jawel. Tweede. Herkeuring. De eerste keer had ik volgens de examinator mijn gelijkvormigheidsattest niet snel genoeg uit het handschoenkastje gevist. De tweede keer bleken mijn dimlichten een halve millimeter te veel naar links afgesteld – of een hele millimeter naar rechts, daar wil ik van af zijn.

Ik dus nóg eens naar de keuring. Na drie kwartier aanschuiven in Lijn 1 overhandig ik mijn netjes ­geordende papieren aan de ­schouwer van dienst. Laatste ­keuringsbewijs, inschrijvings­bewijs, verzekeringsbewijs en – halleluja! – mijn gelijkvormigheidsattest. De 20 euro ‘fooi’ waarmee ik enige clementie hoop af te ­smeken, heb ik er op het laatste moment tussenuit gegrist. Ik krijg er meteen spijt van.

“Ah, u komt voor een hérkeuring? Dat is Lijn 2, meneer.”

Rechtsomkeert. Aanschuiven in Lijn 2. Na nóg eens een halfuur bumperen monstert schouwer nummer twee mijn laatste ­keuringsbewijs met nog meer ­ongeloof dan de eerste.

“Maar meneer, u hebt de termijn voor een herkeuring overschreden. Uw auto moet weer volledig gekeurd worden. Dat is Lijn 1.”

Het voorgeborchte van de automobiele hel. Beeld BELGA

Akkoord, ik heb na de eerste herschouwing een paar maanden getalmd om me nog eens in het voorgeborchte van de automobiele hel te wagen. Lijn 1 dus weer, van voor af aan. Wanneer ik andermaal het station binnenrijd, is schouwer nummer drie erbij gehaald. De opperschouwer, leid ik af aan zijn net iets chiquere overall. Hem begint het te dagen dat ik al meer dan een jaar ongekeurd de Vlaamse wegen onveilig maak.

“Oké meneer, dan gaan we het tegoei doen. Laat ne keer zien of uw gordels nog marcheren.” Pardon? “Awel, maak eens uw gordels vast. Alle vijf.” Even later lig ik op handen en voeten vijf autogordels vast te klikken, geplooid over twee ­kinderstoelen en onvrijwillig mijn bouwvakkersreet etalerend voor de hele hal. Maar dat is voor de opperschouwer nog maar het ­begin.

Uitlaat, bandenspanning, amortisseurs: hij beproeft ze met de doortastendheid van een slager die een rund uitbeent, maar mijn geteisterde kar weerstaat elke pesterij. Twee haltes verder – ik heb van pure alteratie de ruitenwisservloeistof geactiveerd in plaats van de koplampen en de knop voor de vier pinkers verward met de claxon – sommeert de Oberstormbahnschauer mij onder de brug. Ik krijg een uitbrander over het ­versleten profiel van mijn rechter achterband maar mag, tegen alle verwachtingen in, dan toch een groene kaart afhalen.

Mijn euforie weegt niet op tegen de drive of shame die ik zonet heb afgelegd. Ik breng mijn bolide nog liever naar de lokale schroothandelaar dan volgend jaar nóg eens te passeren door dit knekelhuis.

Vergeet rekeningrijden. Vergeet de slimme kilometerheffing. Stuur ­iedereen naar mijn keuringsstation en het wagenpark zal sneller slinken dan het draagvlak voor welke verkeersbelasting dan ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234