Donderdag 24/10/2019
Maud Vanhauwaert. Beeld PHOTO_NEWS

Column

Ik keek diep in het glas en plots zag ik daar het gelaat van de betreurde rijmdichter Drs. P

Elke week ontmoet Maud in de achterbuurten van haar geest een vooraanstaande persoon.

Vorige week vond ik in mijn brievenbus een envelop verzegeld met een sticker in de vorm van een fietswiel. Hij was aan mij persoonlijk geadresseerd, hoewel mijn familienaam verkeerdelijk in twee woorden stond gespeld. Ik vermoedde dat er een geboortekaart in zat, of een aankondiging van een trouwpartij.

Maar kijk eens aan: een uitnodiging voor het verjaardagsfeest van Eddy Merckx! Geen idee waaraan ik die te danken had. Misschien werd voor zo'n heuglijke gebeurtenis een select groepje opgeroepen, zoals voor een assisenjury, aangewezen door het lot.

Eddy's 70ste verjaardag werd gevierd in een prachtig park met in het midden een chique taverne met groot terras, waarop de gasten stonden te keuvelen. Obers deelden enorme glazen uit vol punch, met veel fruit en rum.

Ik stond er eerst wat verloren bij, maar al snel kwam Eddy naar mij toe en groette me allerhartelijkst. "Jij hebt je grootvader wellicht niet persoonlijk gekend, hè?" vroeg hij. Ik apprecieerde het enorm dat hij zich meteen interesseerde in mijn persoonlijke leven, kwestie van mij hier een beetje op mijn gemak te doen voelen, maar waarom begon hij over mijn grootvader en trouwens, dewelke bedoelde hij?

Blijkbaar dacht hij dat ik de kleindochter was van die legendarische Vlaamse wielrenner Cyrille Van Hauwaert. "Nee, dat is geen familie", en ik had meteen spijt van mijn bekentenis want daarmee verviel mijn toegangsticket voor dit mondaine feest. "Geen probleem", zei Eddy, "je blijft welkom", en tegen een van de obers "kom, doe ze nog maar eens vol" (wat, daar durf ik mijn hoofd op te verwedden, niet onkuis was bedoeld).

Even later werd Eddy door - wat ik nu concludeerde - allemaal 'mensen van het wereldje' op een versierde tuinstoel gezet en werden hem dure cadeaus aangereikt, waaronder een Rolex, een gegraveerde vulpen en een massief gouden zadel. Ik kon wel wegzakken in de grond van schaamte. Een geschenk! Ik had er niet eens aan gedacht! Angstig keek ik om mij heen; in mijn schedelpan weergalmde 'vluchten kan niet meer'.

Het zweet brak mij uit en - misschien was het een reflex om mijn vochthuishouding te regelen - ik dronk gulzig van mijn punch. Ik keek diep in het glas en plots zag ik daar, gebroken door de brokken fruit, het gelaat van de betreurde rijmdichter Drs. P, die mij een schalks knipoogje gaf. Ik walste wat met mijn glas en een tel later trilde daar een ollekebolleke* in de drank.

Zoveel gewonnen! Maar

nooit verloor je jezelf

Droom van zovelen, in

u zij geloofd

Eddy, proficiat

Stalenrosklassebak

'n Wiel, als een aura, draait

boven je hoofd

Eddy Merckx. Beeld rv

Met veel elan droeg ik het ollekebolleke voor aan Eddy, bij wijze van cadeau. Hij was er heel blij mee. Die middag keken ook de andere gasten steeds dieper in het glas. We klonken op al onze onsterfelijke helden, er rolden nog veel ollekebollekes over onze lippen, hoewel de punchline, toegegeven, nogal vaak ontbrak.

* Achtregelige versvorm in dactylen, met een pointe, geïntroduceerd door Drs. P. Dit ollekebolleke heeft een dronken tweede vers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234