Zaterdag 26/09/2020

ColumnBregje Hofstede

Ik kan het kindje al voelen bewegen. Ze trapt verrassend hard voor iets dat nog geen kilo weegt

Beeld Damon De Backer

Bregje Hofstede is journalist, columnist en schrijfster van o.a. Drift. Onlangs verscheen haar wandelboek Bergje.

Ik ben bezig om de bekleding in een oud rotanwiegje te naaien. Het wiegje stamt uit de jaren 60: het is dat van mijn moeder. Ook haar zes broertjes en zusjes hebben erin gelegen. De ranke pootjes dragen een karrenvracht herinneringen: als ik een foto deel in de familie-Whats­app, stroomt de nostalgie over mijn scherm. “Ik weet nog hoe het matrasje ruikt!”, zegt een tante. “Vroeger was dat gevuld met zeegras”, vult een ander aan. De ooms beperken zich tot stickers en duimpjes, maar ook zij kunnen hun emoji niet beheersen. Mijn oma merkt onverstoorbaar op: “Dat is een duurzame aankoop geweest”.

Inderdaad: drie generaties gaat het nu al mee. Ook ik lag erin, net als mijn zussen en recent hún kinderen. De lak is hier en daar gebarsten, net als een van de rotan spijlen, maar verder is het nog goed. Wat steeds wisselt, behalve de bezetting, is de bekleding. Ditmaal is die van wit katoen met gekleurde stippeltjes. Met dun garen zet ik ze vast langs de rand van de wieg, en ik doe mijn best het oude en het nieuwe deel ­netjes op elkaar aan te laten sluiten. Intussen luister ik naar mijn favoriete muziek.

Het naaien is een heel werk, maar eigenlijk ook wel fijn: het is het soort bezigheid waar je je gedachten bij kunt laten dwalen, zodat ze van alle kanten kunnen snuffelen aan het besef dat er in je buik een mens aan een leven is begonnen. 

Ik kan het kindje al voelen ­bewegen. Ze trapt verrassend hard voor iets dat nog geen kilo weegt. Een onstuimig type, zeggen mijn lief en ik tegen elkaar. Weten wij veel. Al is het verleidelijk om van alles af te leiden uit de klopsignalen, er is maar heel ­weinig dat ik zeker weet: wij zijn haar ouders, zij is een meisje, en op de echo had ze een handje om haar voet gevouwen. Ze liet niet los zolang we keken. Verder is haar leven grotendeels voor me verborgen, al is het dan dichtbij. 

De naald omcirkelt het wiegje, en mijn Spotify bereikt ‘Landslide’ van Fleetwood Mac. Bij de eerste tonen weet ik meteen wat er komt: dit is het begin van een playlist die ook al zo’n vracht aan betekenis draagt. Hij werd twee jaar geleden gedraaid op de uitvaart van een vriendin, die veel te jong overleed. 

Als mijn zusje me niet te snel af was geweest, had ik mijn dochtertje haar naam gegeven. Hadewijch heet ze, ‘de strijdster’. Toepasselijk voor een vrouw die als een eik in het leven stond, de gespierde benen wijd op de grond geplant, gestoken in vrolijk gekleurde baskets. Ik had de twee vrouwen graag aan elkaar voorgesteld: het meisje dat ik nog aan het maken ben, en de vrouw die ik al ben verloren.

Het is me al vaker gebeurd dat groot geluk op de hielen wordt gevolgd door groot verdriet. Alsof tranen een vreemd soort water zijn, dat naar het hoogste punt toe stroomt. Ik werk verder zonder ze weg te vegen, en ze maken trekkerige strepen op mijn wangen terwijl ze ­drogen. Ik heb het gevoel dat ik dit moment de ruimte moet geven, als was het een ontmoeting die ik van een afstandje gadesla en niet wil onderbreken. De naald die heen en weer gaat, en de muziek: dit is het dichtste dat deze twee levens elkaar ooit zullen raken. Verder dan dit kan ik het oude en het nieuwe onmogelijk bij elkaar ­brengen.

In mijn buik beweegt er iets. Mijn meisje plant haar benen stevig in mijn ribbenkast.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234