Woensdag 29/01/2020

Opinie Peter Stevens

Ik kan het iedereen aanraden. Niet zozeer de jenever, wel het samen zijn. Het helpt als het leven je op een dag genadeloos tackelt

Vuurwerk in Brussel. Maar oudejaarsavond is niet voor iedereen een feest. Beeld Belga

Peter Stevens is senior creative bij productiehuis De Mensen. Hij is geboren en getogen in het Vlaams-Brabantse Moorsel, een deelgemeente van Tervuren. Hij heeft een dochter en twee zonen.

Het is 1994. Ik ben 20, mijn beste vriend Kris is 21. We zijn onafscheidelijk. Elk weekend samen op stap met de jeugdbeweging van ons dorp. Hij als hoofdleider, ik als leider en redacteur van ons krantje. Op een zondag, net voor een activiteit, krijgen we slecht nieuws van Wim Piot, een van onze leden. Zijn moeder Clementine, pas halverwege de 50, heeft een hersenbloeding gekregen.

Kris en ik trekken ’s anderendaags al naar het ziekenhuis. Haar man Jef, een kleurrijke dorpsfiguur die altijd en overal het hoogste woord voert en de stoere oneliners als parels aan elkaar rijgt, zit gebroken naast het bed van zijn vrouw. Clementine krijgt tranen in de ogen als ze ons ziet. Ze is bij bewustzijn, maar haar toestand is kritiek. Met een zware krop in de keel spreekt Jef ons toe. “Ik hoop dat ze erdoor komt. Dat ze met Kerstmis opnieuw thuis is.” Zijn stem stokt. “En als dat lukt,” herpakt hij zich, “dan moeten jullie op oudejaarsavond bij ons thuis een glas komen drinken.”

Na een zware revalidatie mag Clementine net voor Kerstmis het ziekenhuis verlaten. Op oudejaarsavond stappen Kris en ik langs de achterdeur bij hen binnen. Clementine heeft toastjes met americain en tonijnsla gemaakt, Jef haalt een fles jenever uit de kast. Jenever die zo hard aankomt dat we Jef ervan verdenken dat het nagellak betreft. Maar Jef wil geen mietjesgedrag en blijft onze glazen volgieten. We lachen, eten en drinken. Twee uur later drukt Clementine ons stevig tegen de borst en bedankt ze ons voor alles. Kris en ik stappen behoorlijk aangeschoten naar buiten. Het is zes uur, maar onze oudejaarsavond heeft zijn hoogtepunt al bereikt.

Traditie

Zonder dat we het beseffen is die 31ste december 1994 het begin van een jarenlange traditie. Jaar na jaar gaan we op oudejaarsavond om vier uur ’s namiddags op bezoek bij Jef en Clementine. Na een paar jaren steevast in het gezelschap van onze boezemvriend Stef. De drie musketiers noemt Jef ons. Het scenario is jaar na jaar identiek: om vier uur spreken we af op de oprit van Jef en Clementine. Nog voor we hun achterdeur bereiken, zwaait Jef ze open. Clementine staat breedlachend klaar met toastjes, altijd met americain en tonijnsla. Twee keer zelfs met warme hapjes. Jef trakteert traditiegetrouw op nagellak waarvan hij blijft beweren dat het jenever is. Tussen het drinken door praten we bij over het voorbije jaar en trakteren we Jef op kattenkwaad en plaagstoten. Hij countert steevast met oneliners die je niet gelooft als je ze niet gehoord hebt.

De jaren vliegen voorbij. We verlaten alle drie ons geboortedorp, we krijgen kinderen, we maken carrière, onze wegen scheiden. Soms horen of zien we elkaar een jaar lang niet. Maar elke oudejaarsavond om vier uur ’s namiddags hebben we rendez-vous op de oprit van Jef en Clementine. Hun zoon Wim komt ook altijd langs. Hij is ondertussen het huis uit en getrouwd met Sien, de liefde van zijn leven. Hij is buschauffeur, zij verpleegster. Hij een beer van een vent, zij een stil en tenger meisje. Een match made in heaven. Jef en Clementine zijn eindeloos fier op hun enige kind en schoondochter.

Die oudejaarsavonden met ons zeven behoren tot de mooiste avonden van mijn leven. Een miniatuur van geluk dat elk jaar amper twee uur duurt, maar telkens energie geeft om er weer een jaar lang tegenaan te gaan.

Prachtig afscheid

Op woensdag 6 juni 2018 slaat het noodlot toe. Wim belt ons in paniek. “Sien is deze nacht gestorven.” Wat? Ongeloof, verdriet, eindeloze pijn. Sien sukkelde al een tijdje met haar gezondheid, maar niets was levensbedreigend. En nu wordt ze zomaar weggerukt uit ons leven. Het liefste meisje ter wereld, pas 38. Haar afscheidsviering grijpt ons naar de keel. Na een week zonder slaap en amper eten zorgt Wim samen met de ouders en de broer van Sien voor een prachtig afscheid. Jef en Clementine, ondertussen tachtigers en verhuisd naar een rusthuis, staren verweesd naar de kist van hun geliefde schoondochter.

Oudejaarsavond 2018 is onze 24ste op rij. De meest beklijvende, de meest stille. De eerste zonder Sien. Maar we zijn op de afspraak, om vier uur ’s namiddags. Clementine weent, Wim probeert niet te wenen, Jef vloekt dat het leven niet eerlijk is. Hij heeft gelijk. En helaas kan het nog oneerlijker. 

Op vrijdag 22 maart 2019, de verjaardag van Sien, is Wim vroeg uit de veren. Hij gaat vandaag naar zee, naar de plek waar hij zo vaak met Sien heen ging. Maar nog voor hij vertrekt, slaat het noodlot een tweede keer toe. Wim krijgt drie hartstilstanden in een paar uur. De sterkste mens die we ooit gekend hebben vecht twee dagen als een leeuw voor zijn leven, maar haalt het niet. Eénenveertig jaar.

Kris en ik zijn onderweg naar het ziekenhuis als we het dramatische telefoontje krijgen. Onze wereld stort in. In het funerarium staan we een halfuur bij zijn lichaam en we vragen hem tot drie keer toe om weer wakker worden. “Kom, pajt. Word wakker. We gaan een pint pakken.” Niet dus. Een week later pareren de ouders en de broer van Sien hun immense verdriet met het mooist denkbare afscheid voor hun schoonzoon. De kist van Wim staat op exact dezelfde plaats als die van Sien. Later op de dag wordt zijn as uitgestrooid op exact dezelfde plaats als de hare. Jef en Clementine zijn volledig van de kaart. “Niet te geloven”, weent Clementine. “Ons leven is voorbij”, vloekt Jef.

Vanmiddag om vier uur gaan Kris, Stef en ik voor de 25ste keer op oudejaarsbezoek bij Jef en Clementine. Een jubileum! Clementine zal ons vragen om een doos koekjes te openen. Jef zal ons vragen om de fles jenever uit de kast te halen. Maar voor de rest zal niets nog zijn zoals het was. Het leven, godverdomme.

Maar klinken zullen we. Met nagellak. En ik kan het iedereen aanraden. Niet zozeer de jenever, wel het samen zijn. Het helpt als het leven je op een dag genadeloos tackelt.

Alle vriendschap en liefde voor Jef en Clementine.

En voor u allen: gelukkig nieuwjaar!

Peter Stevens. Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234