Maandag 18/11/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Ik hou van kerkhoven, zolang er geen geliefden begraven liggen

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Wat een geluk dat ik deze column mag schrijven en noodgedwongen moet gaan zitten om dat te doen. Mijn lichaam kraakt als een vaporetto die aanlegt en het meertouw strak trekt.

Na zeven dagen Venetië doorkruisen, bruggetje op, bruggetje af, lange omwegen nemen om de vele toeristen te ontwijken die de geijkte routes nemen, en na romantische avond­wandelingen waarop je geen hond ­tegenkomt, behalve de mijne, Mr. Wilson, kan ik niet meer. Het lichaam wil niet meer.

Een hele week was ik hier. Aangekomen op 1 november. Het eerste wat ik deed, was de vaporetto nemen naar het doden­eiland. San Michele. Waar kon ik op deze dag beter zijn dan daar? Het was niet de eerste keer dat ik er was, maar wel de eerste keer dat ik er niet alleen was. Er waren zowaar nog enkele mensen, maar geen ­toeristen. Een paar oude vrouwen zaten hier en daar bij een graf. De ­enkele graven die zij bezochten, waren mooi versierd met bloemen. Voor de rest lag alles er nog even ­verwaarloosd bij als altijd.

Sommige graven zijn volledig ­ingestort, andere overwoekerd door struikgewas. Her en der zijn er nog ­enkele graf­stenen en gedenkbeelden overeind gebleven. Ik wandel het hele kerkhof door op zoek naar de laatste rustplaats van Joseph Brodsky, Sergej Djagilev, Stravinsky en Ezra Pound. Stravinsky vind ik pas na heel lang zoeken.

Ondertussen denk ik op deze dodendag ook aan mijn vader die al veertien jaar geleden overleden is. Hij nam me als eerste mee naar deze prachtige stad. We hebben samen rondgelopen op deze begraafplaats, die er toen stukken beter bij lag, en ik herinner me nog de verhalen die hij me ­vertelde over de doden die hier lagen en nog altijd liggen. Wat kon mijn vader vertellen! Hij schilderde een hele wereld met zijn woorden. Een wandelende encyclopedie was hij, en ik hing aan zijn lippen.

Hij ligt op Schoonselhof en tot mijn schande moet ik bekennen dat ik zijn graf nog niet één keer bezocht heb. Ik bezoek liever de beelden die ik van hem heb in mijn hoofd dan een ­marmeren steen met zijn naam erop. En die beelden zijn in overvloed ­aanwezig, kleurrijk en warm.

Ik hou van kerkhoven, zolang er geen geliefden begraven liggen. De stilte die er heerst klinkt als muziek in mijn oren. Het is de plek waar ik me steeds weer opnieuw verzoen met het leven, wetende dat de dag zal komen dat ook ik het loodje leg en oneindig lang zal rusten.

Toch zou ik het liefst begraven willen worden onder de treur­esdoorn in mijn tuin. Dat mag wel niet, geloof ik. Maar zo’n urne met as zullen mijn kinderen er wel stiekem kunnen begraven, toch? Geen haan die ernaar kraait. Naast de plekjes waar al een hamster, een konijn en de moeder van Mr. ­Wilson liggen. Tegen dan ligt Mr. ­Wilson er zelf ook. Gezellig.

Maar nu, terwijl u dit leest, ben ik weer op weg naar huis. Vooralsnog ­levend en wel.

Beeld Jenna Arts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234