Dinsdag 23/07/2019

Column

Ik hou van drank maar ik heb een hekel aan dronkenschap

Marnix Peeters. Beeld Bob Van Mol

Voor Marnix Peeters (°1965) was het leven in 2018 op zijn lelijkst. Hij hoopt op meer zachtmoedigheid en minder kerkhoven en ziekenhuizen.

Slapen dat wij doen in ons Spaanse bergdorp, dat is niet normaal. In de winter is het dorp zo goed als onbewoond, de vrede is er volkomen. De straat is te smal voor auto’s. Wij horen nu en dan in de verte een onbeheerde ezel balken.

Rond halfelf laat ik het vuur uitgaan, dan begint de nacht. Die duurt dus vaak tot halfweg de voormiddag – je wordt wakker en je snapt niet waar die uren naartoe zijn. Het is de wraak van dat roofzuchtige jaar waar je het vorige week over had, zegt mijn vrouw – je lichaam is een hele tijd in staking geweest en de pakjes hebben zich opgestapeld en nu staat je magazijn helemaal vol. Het is gek, zeg ik, want ik heb aan energie geen gebrek, ik ben met vier dingen tegelijk bezig. Vijf. Het een sluit het ander niet uit, zegt mijn vrouw.

Om naar de Mercadona te gaan, moeten wij eerst vijf kilometer stapvoets over een onverharde weg rijden, met links een bergwand en rechts een ravijn van heb je me daar, en maar hopen op geen tegenliggers. Op de terugweg stoppen wij bij Raffa, een oudere man die eruitziet als een Spanjaard in een Jommekesboek, met zúlke wenkbrauwen, een zwart hemd en een lange zwarte koksschort. In zijn middagrestaurantje bestellen wij een lekkere crianza met een tortilla erbij; gisteren had hij rabo del toro klaargemaakt, ossenstaart. Hij praat de hele tijd, nu en dan verstaan wij een woord. Voor vier glazen en al die ossenstaart vraagt hij vijf euro.

Mijn vrouw, die aanzienlijk sneller leest dan ik (ik zit nog altijd maar halfweg in het nochtans zeer meeslepende Grand Hotel Europa), is nu in Asbestemming van A.F.Th. van der Heijden begonnen, een boek dat ik op de kop af 25 jaar geleden las, ik was nog een twintiger. Het is grappig om te zien welke stukjes je toen onderstreepte, zegt ze. Hier, over de roes, de gevaren en de verleidingen ervan: ik kan me zo voorstellen dat je toen zijn ideeën ter harte hebt genomen.

Ik hou van drank maar ik heb een hekel aan dronkenschap. Ik ben een geoefend roesdrinker, een kunde die ik volgens mijn vrouw quasi heb geperfectioneerd. Ofschoon ik elke dag mijn eenheden liefheb, heeft zij mij in zeven jaar tijd nog geen enkele keer dronken gezien. Een leven van oefening en discipline gaat daaraan vooraf, en ook van vallen en opstaan.

Daar heb je malle Paul weer met z’n geldbarometer, zegt mijn vrouw. Wij kijken op de iPad naar het nieuws.

Als je het woord ‘rendement’ nu eens gewoon uit je leven schrapt, zegt zij, en vervangt door ‘tevredenheid’, dan gaat alles er gegarandeerd rooskleuriger uitzien. En laten we meteen ook ‘recordaantal’ schrappen, zeker als het gaat over elektronische betalingen en klachten over de NMBS.

Ik wil in het nieuwe jaar een recordaantal dagen in jouw buurt zijn, zeg ik.

Het Spaanse bergdorp waar Marnix Peeters en zijn vrouw verblijven. Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden