Donderdag 18/07/2019

Opinie

“Ik hou m’n hart vast voor de verkiezingscampagne en vooral voor wat erna komt”: lezers reageren op de politieke crisis

De Belgische vlag wappert boven het Koninklijk Paleis. Koning Filip houdt het ontslag van de regering-Michel in beraad. Beeld AP

‘Wat vond u van het beleid van de regering-Michel de voorbije vier jaar? Wat vond u van de manier waarop ze is gevallen? En maakt u zich zorgen over de toekomst van het land?’ U reageerde massaal op de vragen die we u via onze website voorlegden. Een tweede selectie uit de lezersbrieven na het ontslag van de federale regering.

Ex-N-VA-sympathisant

Met enige schroom geef ik toe dat ik ooit een sympathisant was van de N-VA. Ik stond achter hun streven naar Vlaamse autonomie, hun voorkeur voor een republiek, hun steun aan de Europese gedachte in het kader van ‘de verdamping van België’. Bovendien had ik een grenzeloze bewondering voor Bart De Wever, de beste debater van het land, een man met (toen!) een aantrekkelijk gevoel voor humor. Een liefhebber van de oudheid ook, die mij ook zeer aan het hart ligt. Geert Bourgeois, Valerie Van Peel, Jan Peumans... gaven mij bovendien het gevoel dat het ook sociaal wel snor zat met de N-VA. Net zoals velen van mijn vrienden heb ik die partij toentertijd dan ook mijn stem gegeven.

Intussen liggen de kaarten anders. In de hardvochtige, hard-rechtse partij van vandaag zonder een zweempje belangstelling voor haar vroegere uitgangspunten herken ik niets meer van mijn politieke idealen. Ik voel me schuldig over mijn vroegere stemgedrag, nu de grootste partij van Vlaanderen zich steeds meer als een Vlaams Belang op groeihormoon openbaart. Als een nijlpaard in een moddersloot blokkeert ze alle initiatieven die het milieu, Europa, de mensheid, de aarde... en ook Vlaanderen en het Nederlands broodnodig hebben. Als we niet uitkijken, dan zitten we in mei met een Vlaamse Orbán in onze nek.

Er is enige hoop: geen enkele van de vrienden die de N-VA mee groot hebben gemaakt, zijn nog van plan er hun stem aan te vergooien. Intussen is het jammer dat de oppositie én de Open Vld eendrachtig in de uitgestoken hand van Charles Michel hebben gespuwd. Wat een prachtig opstapje hadden ze nog kunnen maken naar de verkiezingen in mei! Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog zou verlangen naar een klassieke tripartite, maar verdraaid: vier jaar beleid onder N-VA-voogdij heeft voor een mirakel gezorgd!

Jan Bosmans

Tegen werkende mensen 

Het beleid zat vol met politieke daden tegen de werkende mensen. Indexsprong, verhoging pensioenleeftijd, optrekking van de btw op elektriciteit. Het was een regering die meer positieve maatregelen nam voor de bedrijven en aandeelhouders dan voor de arbeiders. De manier waarop ze viel is schandalig. Ik had ze veel liever zien vallen over het klimaatakkoord dan over het migratiepact. Echt zorgen over de toekomst van ons land maak ik mij niet alleen dat de verrechtsing van de maatschappij erger en erger wordt.

Ivan Heyligen

Alliantie van betrouwbare partijen

De regering-Michel schermde met jobs, jobs en nog eens jobs. Het klopt dat ze meer werkgelegenheid gecreëerd hebben, maar de focus lag te zeer op de bedrijven. Bovendien kon de regering profiteren van economisch gunstige tijden en mogen we de inspanning niet overschatten. Er werd te weinig rekening gehouden met de sociale partners, mede daardoor werden de belangen van de gewone burger onvoldoende vertegenwoordigd in het beleid. 

De val van de regering stond in de sterren geschreven. De kamikazecoalitie werd gegijzeld door N-VA die een onbetrouwbare partner bleek door van standpunt te veranderen in de migratiediscussie en daarvan zelfs een breekpunt maakte. Om de toekomst van ons complexe land veilig te stellen, is een alliantie van betrouwbare partijen noodzakelijk - lees: een kabinet zonder N-VA. Deze partij houdt er immers altijd nog een eigen agenda op na en is geen teamspeler.

Bart Vandezande

Geen zorgen over België

Als kleine zelfstandige kon ik het beleid wel pruimen: verlaagde vennootschapsbelasting en een verlaging van de roerende voorheffing die op tafel lag. De manier waarop de regering viel? Logisch na de pertinente weigering van de oranje blauwe coalitie om zich te onthouden in de Marrakech-kwestie. 

Zorgen over België heb ik mij nooit gemaakt, het is een artificiële bijeenhouding van twee verschillende regio’s waarbij de ene aan het infuus hangt van de andere. En er nul respect voor in de plaats krijgt.

Peter De Smedt

Laatste poging

De regering Michel was wellicht de laatste poging met goede intenties om België federaal terug te verenigen. Helaas genekt door een partij die plots destructief haar machtspositie etaleert om de snelweg naar confederalisme in te slaan. Het resultaat is een walgelijk gepolariseerd debat bij de bevolking. Dat deze politici nooit tot een eerlijk debat zijn kunnen komen is de verdienste van één partij. Het moet beter, het moet anders in dit land, want de mensen zijn het beu. Maar niet zo, beste N-VA. U heeft uw kans gemist om als ‘betrouwbare’ partner mee te werken aan een hoger doel. U stort liever dit land in chaos en zet de bevolking tegen elkaar op. Schaam u.

Erik Verheyden

Drie woorden

Van Dale houdt aan deze regering drie woorden over: krakeelcoalitie, kruimelkabinet, rijkenregering. Met name de N-VA vilde één voor één alle partners als zware rivalen. De middenklasse moest het ontgelden, vermogenden en ondernemers werden verwend. Ik volg nu een halve eeuw politiek: de meest rechtse regering die ik ooit kende. Niet wij, wel onze bestuurders leefden schaamteloos boven hun stand.

Bertin Sanders

Kortzichtig

De gevallen regering heeft beleid gevoerd dat volledig gericht was op de grote inkomens en hoe die nog groter gemaakt konden worden. Dit in combinatie met een ongelooflijke kortzichtigheid aangaande het klimaat. Van bij het begin had de N-VA de touwtjes in handen en de andere partijen gingen er gewoon getrouw in mee. Het is toch beschamend te moeten merken dat de andere partijen, eens het kalf al verdronken was, zich plots socialer en met het oog voor het klimaat gingen opstellen. 

Of ik me zorgen maak? Ja! Ik ben vader van 3 zonen en ben bang voor hun toekomst. Wat N-VA heeft neergezet is wraakroepend. De partij heeft het taalgebruik en de verspreiding van fake news waar VB een patent op had een nieuw elan gegeven.

Ik hou m’n hart vast voor de verkiezingscampagne en vooral voor wat erna komt.

Wouter Sinaeve

In de kou gezet

Om de begroting enigszins in evenwicht te brengen is deze regering in te grote mate de centen komen zoeken bij Jan met de pet. Zo zijn er bij mij op het werk jonge mensen die niet meer weten hoe ze de eindjes aan elkaar geknoopt krijgen. Sommigen kunnen zelfs geen medicatie meer betalen. De regering voerde een anti-sociaal beleid waar de werknemers gewoon in de kou worden gezet. 

Rechts zorgt voor meer en meer verdeeldheid tussen de bevolking. De rechtse regering durft de grootste vervuilers, de bedrijven niet aan te pakken, erg voor onze kinderen en kleinkinderen.

Eddy Kelchtermans

Naar kleur gehandeld

De regering heeft naar kleur gehandeld en geprobeerd werkgelegenheid op te krikken en de staatsschuld af te bouwen. Wat begrijpelijk is. Alleen had men in den beginne de post van eerste minister aan N-VA moeten geven. 

N-VA heeft van in het begin stratego gespeeld op de kap van de mensen, door constant in verkiezingsmodus te blijven en binnen de meerderheid oppositie te voeren. De regering is welbewust en goed overwogen ten val gebracht vanuit opportunistische beweegredenen. 

Echt zorgen maak ik mij niet, zolang er maar geen twee Vlaams-nationalistische partijen zijn die met mekaar flirten.

Feridun Altunbay

Arrogantie

Migranten lijden onder dit “beleid”. Walen voortdurend als lui bestempelen onteert de grootste partij in Vlaanderen en België. En onteert Vlaanderen. Het Vlaamse minderwaardigheidscomplex van vroeger is nu - hopelijk tijdelijk - vervangen door arrogantie. De regering van de voorbije vier jaar vertegenwoordigde ook veel te weinig Wallonië. 

Het enige dat vandaag hoop geeft is de duidelijkheid. De N-VA komt nu duidelijk over als een racistische, egoïstische partij die het eigen belang boven het algemeen belang stelt. Dat gaat voor iedereen duidelijk worden, ook voor de gegoede standen, alleen vrees ik dat het nog jaren zal duren. 

Ik denk dat er op termijn in Vlaanderen een groot man of een grote vrouw kan opstaan die echte leiding kan en zal geven in de richting van een betere samenleving. 

Jean-Pierre Van Praet

Licht positief

Het eindrapport van deze regering is licht positief. De taxshift en de verlaging van de vennootschapsbelasting (vanaf 2019) zullen zorgen voor extra zuurstof - en koopkracht - voor gezinnen en bedrijven. Het beschikbare inkomen van de gezinnen stijgt - zonder hier van euforie te spreken. Het overheidsbeslag daalt, maar zit nog (veel) te ver boven het Europees gemiddelde. 

Maar het had best wat meer kunnen zijn: de staatsschuld blijft te hoog, de begroting bereikt niet het vooropgestelde evenwicht en aan de kostprijs van de vergrijzing werd te weinig gedaan. Men heeft aan de kostenzijde veel te weinig bespaard: geen oplossing voor de zware beroepen zodat de pensioenrekening in de toekomst te hoog blijft, de kost van ziekteverzekering blijft een te grote hap uit het budget te nemen, geen beperking van de werkloosheid in de tijd - in tegenstelling tot wat men in Europa doet bijvoorbeeld. Ook onze staatsstructuur kost te veel geld: waarom nog provincies en waarom nog zulke belachelijk kleine gemeentes - waarom geen verplichte gemeentelijke entiteiten van minstens 50.000 inwoners? Waarom nog een Senaat? Waarom nog een Kamer met 150 zitjes, gezien de Gewestelijke bevoegdheden? Waarom nog 19 Brusselse gemeenten en 6 politiezones? 

Vervroegde verkiezingen nu, aub. Wat hebben verkiezingen voor het federaal niveau in godsnaam te maken met het gewestelijk niveau? Waarom moet de ene entiteit kijken naar de andere om regeringen te vormen? Blijkbaar kunnen heel wat politici niet wennen aan het idee dat we met deelstaten zitten...en primeert de angst voor de kiezer boven het respect voor het democratisch model.

Yvan Van Gansen

Van de ene naar de andere crisis

Woorden om de huidige situatie te beschrijven zijn uitgesleten door het te pas en onpas gebruik ervan. We moeten, willens of nillens van de ene crisis naar de andere. 

Nu de regering gevallen is, blijkt dat er toch nog wel wat significant werk blijft liggen dat voor het welzijn van velen nog beter een handtekening had gekregen. En voor iedereen was het beter geweest dat het deficit in de begroting beperkt was gebleven. 

Wat er zich de afgelopen weken heeft afgespeeld tart elke verbeelding. De N-VA heeft zich ontpopt tot een ontwrichtende versie van Schild en Vrienden, op zoek naar nog meer macht. Ik ben voor een rechtvaardig en streng migratiebeleid maar niet voor een beleid dat mensen degradeert tot instrumenten die migratie moeten afraden, niet voor stiekem afbouwen van asielplaatsen in aanloop naar de winter. Hemeltergend en beledigend vind ik het discours dat niet zij maar de anderen de regering lieten vallen. 

Peter De Roover (N-VA) speelt de rol van bedrogen echtgenote in een huis waarvan de fundamenten volgens hem rot zijn, maar is feitelijk met een pervers genoegen overal gaten in aan het boren. Eerst de chaos en daarna is het aan ons, leve ons bijziend stukje fanatiek Vlaanderen. 

Noëlla De Boeck

Beleid voor de rijken

Deze regering hing met haken en ogen aaneen, met de vele crisissen tot gevolg. In mijn ogen willen de partijen vooral hun vel redden, waardoor ze ook geen vervroegde verkiezingen durven te organiseren. 

Een bestuur dat optimaal inzet op klimaat, gezinnen, jobs en leefbaarheid is iets waar we nu naar moeten streven. Ik zie een utopisch beeld van een centrum-links bestuur. Wat voor mij zeker zou moeten worden afgeschaft zijn de vele bedrijfswagens die onze wegen zwartkleuren. Maak daarbij duurzame oplossingen goedkoper: een premie voor elektrische wagens (die dan wel op een groene manier moeten worden opgeladen), of een premie voor wagens op CNG. Alleen vrees ik dat het bij een utopie zal blijven.

Jelle Van de Walle

Al bij al goed gedaan

In een wereld waarin de enige zekerheid is dat alles op losse schroeven staat, heeft de regering het al bij al goed gedaan. In ons huidig maatschappelijk bestel is de burger een voortdurende (aan)klager geworden die alle verantwoordelijkheden projecteert op anderen om zo zelf buiten schot te blijven. 

De eigen verantwoordelijkheid en de noodzakelijke plichten worden gecamoufleerd in een ongezonde en bijwijlen destructieve basisattitude waarin klagen de hoofdtoon wordt. Jammer genoeg wordt die houding blindelings gekopieerd door onze politieke tenoren die zich niet meer bewust lijken van waar ze voor staan: vertrouwen, echte democratie en authenticiteit. 

Zorgen maken over de toekomst doen we nu al met zijn allen. Enkel en alleen als de burger meer neigt naar een aanvaardbaar gezonde en kritische basishouding kan dit ook doorsijpelen naar de brede bevolking, inclusief bij de door ons aangestelde politici. Ik zou het fijn vinden als we daarin zouden slagen.

Luc Tanghe

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden