Woensdag 17/07/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Ik herinner me hoe ik alle spanning kon ontladen door urenlang op de toetsen te tokkelen

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

“Wil je een vleugelpiano?” vroeg de andere oma van mijn kleindochter Gloria. “Hij is wel oud, gammel, er ontbreken een paar ivoren toetsen en hij is zo ontstemd dat het gewoon pijn doet aan je oren. Maar ik wil ervan af.”

Die oma ziet er lang niet als een oma uit. Ze is slank, mooi, vinnig, zes jaar jonger dan ik, temperamentvol en nu al gezegend met vier kleinkinderen. “Ik wil een speelhoek maken”, gaat ze verder, “en met al die kleintjes in huis staat dat ding vreselijk in de weg. Bovendien speelt er niemand op. Terwijl jij, hoorde ik van je dochter, jarenlang piano gespeeld hebt, toch?”

“Dat klopt,” antwoord ik, “maar dat is meer dan dertig jaar geleden. En het is niet zoals fietsen, zwemmen of vrijen”, voeg ik eraan toe. “Piano­spelen verleer je.” Ze moet ermee lachen. “Wat voor merk is het?” vraag ik. “Een Steinway”, zegt ze. “Wat? Een Steinway? Je bent gek, dat doe je toch niet weg?” “Nee,” riep ze door de telefoon, “het is een SteinWEG!” Het telefoon­gesprek was een dik jaar geleden, toen ik nog geen hoorapparaten droeg. “O, oké”, zei ik iets matter, een beetje teleurgesteld.

“Als jij hem nu laat ophalen en restaureren, mag je hem hebben, gratis en voor niks, dan kan Gloria later bij jou pianoles volgen.” Hm, denk ik, dan zal ik zelf maar weer eerst eens beginnen met les te volgen. Van die gedachte word ik instant vrolijk.

Ik herinner me de vele uren dat ik aan de piano zat toen ik een jaar of twintig was. Hoe ik in die turbulente jaren van mijn toneelopleiding aan Studio Herman Teirlinck rust vond en alle spanning kon ontladen door urenlang op de toetsen te tokkelen.

Ik bel een vriend van me die piano’s restaureert. “Een Steinweg is niet te versmaden hoor”, zegt hij, “In 1860 was de fabriek leverancier bij meer dan dertig vorstenhuizen. Een top­instrument.”

Nieuwe bewoner

Vorige maandag, de dag dat Gloria bij mij is, werd de piano geleverd, hoewel die al maanden klaar was. Ik had de restaurateur gesmeekt of hij de vleugel zolang in zijn atelier wilde houden, want met het stof van de verbouwing hier in huis zou al zijn werk voor niets geweest zijn. 

Maar nu staat hij hier eindelijk. Het huis moet nog wennen aan zijn nieuwe bewoner, merk ik. Twee volle boekenplanken moesten plaats ruimen, de bench van Mr. Wilson moest naar een andere plek verhuizen en de zetels in de voorkamer verzet.

Meteen kroop Glorissima het pianostoeltje op en duwde met haar kleine vingertjes voorzichtig toets na toets naar beneden. Verrukt keek ze me aan. “Muziek!”, riep ze uit, en ramde er toen met haar twee handjes op. “Moemie, kom, ook op het stoeltje zitten, bij Gloria!” gebood ze.

Ik speelde, voor het eerst in dertig jaar. Tot mijn verbazing wisten mijn vingers nog hoe het moest. Gloria keek me vol bewondering aan en schaterlachte van plezier. Luidkeels begon ze te zingen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden