Zondag 17/11/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Ik heb van mijn hart een steen gemaakt en besloten om iedereen maandenlang in de steek te laten

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Nu mijn dochter en schoonzoon klaar zijn met werken in Amsterdam, is alles weer zoals vroeger. En dat wil zeggen: maandag Gloria-dag!

Hoe groter mijn kleindochter wordt, hoe leuker. Hele gesprekken voeren we. Over spinnen die best wel lief zijn, krokodillen die een kindje lusten maar steeds mislukken in hun opzet. Over poppen die naar bed moeten en niet willen. Over op het potje gaan en hoe goed ze alles alleen kan. Over ballerina­pakjes en prinsessen­kleren, over verstoppen en dan ‘BOE’ roepen, over vreselijk hard schrikken en dan weer lachen, over vallen, pijn doen en troosten.

Die Gloria-dagen zijn hoogdagen. Maar niet voor lang meer, want ik heb van mijn hart een steen gemaakt en besloten om iedereen maandenlang in de steek te laten.

Want één ding weet ik zeker, de droom die ik wil waarmaken lukt nooit als ik thuisblijf. Op elke vraag aan mijn adres zou ik ja antwoorden, ik ken mezelf.

Voor het allereerst in mijn leven zal ik maandenlang voor niemand anders klaarstaan. Dat beslissen vroeg moed. Ik voelde me een grenzeloze egoïst. Kiezen voor mezelf, hoe durf ik. Ik ging gebukt onder schuldgevoelens. Er zomaar vandoor gaan! Misschien wel vijf maanden lang!

Ik heb me suf gepiekerd. Kon ik dat wel maken? Kon ik zomaar voor mijn droom gaan? Hoe zouden mijn dochters en kleinkind reageren?

Meer dan een jaar lang heb ik niet alleen keihard gewerkt, maar ook gespaard. Dat is me nog nooit gelukt, maar nu moest het. Dromen realiseren zich niet vanzelf.

Ik word elke dag ouder, het is nu of nooit. Niet dat ik heel riant kan leven van dat beetje spaargeld, maar dat hoeft ook niet. Mijn dromen kosten niet veel. Enkel bloed, zweet en tranen. En tijd en discipline. Heel veel discipline.

Voorts zijn nodig: een stille omgeving, veel natuur, weinig of geen mensen en avonden waarop ik in het vuur van de open haard kan staren of naar de sterrenhemel boven mijn hoofd.

Alles is geregeld, ik kan vijf maanden lang gaan logeren in het huis van vrienden, midden in de Toscaanse heuvels. Ik was er al vaak. In kilometers omtrek is er geen ander huis te bekennen. Het enige wat ik daar kan tegenkomen op de lange wandelingen met mijn hondje, Mr. Wilson – hij gaat natuurlijk wel mee –, zijn stekel­varkens, herten en everzwijnen.

Zal ik dan niet bang zijn daar alleen? Nee, stel ik mezelf gerust, hoe verder weg van mensen, hoe veiliger. Dat weet ik uit ondervinding.

Gisteren was het zover. Aarzelend bracht ik mijn geliefden op de hoogte van mijn plannen.

“Eindelijk, mama!”, riepen mijn dochters in koor. Alleen de kleine Gloria sputterde tegen. “Nee, Moemie, niet weggaan, hier blijven, bij Lollia.”

Op maandag 6 januari 2020 gaat ze voor het eerst naar de kleuterschool en één ding weet ik ondanks alle plannen zeker: op die dag zal ik in Antwerpen zijn. Ik zal haar opwachten aan de schoolpoort. En me rot schrikken over hoe groot ze geworden is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234