Donderdag 09/12/2021

ColumnBregje Hofstede

Ik heb net mijn hond vastgehouden terwijl hij een injectie kreeg en langzaam ineenzakte

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Schrijver Bregje Hofstede vertelt over haar leven.

Eén keer in mijn leven heb ik het gevoel gehad dat alles klopte, dat alles juist was. De grond onder mijn voeten deinde, ik had een leeg drankglaasje in mijn hand dat meetrilde op de beat van festivalmuziek en ik dacht dat ik de hartenklop van de wereld kon voelen, een kosmische harmonie die niet langer duurde dan de drugstrip die hem veroorzaakte, maar die ervoor zorgde dat ik van iedereen hield, ook van de wildvreemde vrouw naast me, ook van het ironisch bedoelde Hello Kitty-T-shirt dat ze droeg.

Kijkend naar de kittens op de posters in de wacht­kamer van de dierenarts probeer ik dat gevoel terug te halen. Dat gevoel van: alles is goed. Ik heb net mijn hond vastgehouden terwijl hij een injectie kreeg en langzaam ineenzakte. Toen ik hem achterliet op de röntgentafel hing zijn tong uit zijn mond, maar zijn ogen bleven open.

Na vijf minuten roept de arts me terug. In een schemerig kamertje laat hij me beelden zien van een spook geworden hond, die moeten verklaren waarom hij op drie poten loopt. Op de röntgenfoto’s is het tere skelet helderwit en omgeven door spieren in allerlei tinten grijs. Ze liggen aan weerszijden van het bot en overlappen elkaar als gevouwen vleugels langs een mottenlijf. “Prachtig”, zegt de arts, en hij somt op wat er allemaal prachtig is: de heupen zijn helemaal recht, met geen spoor van dysplasie, de knieschijven liggen absoluut in het midden van het gewricht, alles is beeldschoon, er is niets te zien. Het is perfect. Maar hij hinkt, zeg ik. Tja, zegt de dierenarts. Mogelijk heeft hij ergens een kleine ontsteking die je niet kunt zien, maar er is zeker niets ernstigs aan de hand.

Ik draag Kepler naar de auto, leg hem thuis onder een deken en zit naast hem op het tapijt tot hij weer bijkomt. Zijn tong, die uitdroogt en akelig mat en ruw is geworden, duw ik van tijd tot tijd terug naar binnen zodat hij er minder dood uitziet.

Ondanks alles ben ik haast jaloers op hem. Ik wou dat iemand mij zou doorlichten en zeggen: alle belangrijke dingen zijn in orde, er moet iets kleins en oppervlakkigs mis zijn. Hoe langer ik leef, hoe sterker ik het gevoel heb dat ik, mocht ik ooit in staat zijn om de wereld te doorzien, zou moeten constateren dat de belangrijke dingen compleet scheef zijn. Het hinken dat je nu al ziet – de dodelijke overstromingen, de branden, de onbetaalbare huizen, de bedelaars, de onmacht tegenover dat alles – duidt op een groot probleem: dysplasie van de machtsstructuren, artrose van de democratie.

Natuurlijk zou ik het liever anders bekijken. Ik zou bijvoorbeeld liever geloven in het alomvattende belang van wintercollecties, tailleomtrek en calorieën, zodat ik grip kon hebben op het leven. Of, veel beter nog, in een god met röntgenogen die me rustig uitlegde dat er een diepere, onderliggende werkelijkheid is waarin alles wel klopt, waarin alles recht zit dat scheef lijkt, een werkelijkheid die hij me aan zou wijzen met het pootje van zijn beduimelde leesbril.

Terwijl ik Keplers tong nat probeer te houden met een plantenspuit, herhaal ik tegen mezelf: Het is perfect. Kijk, zijn ooglid beweegt al.

Ik wou dat ik een foto had gemaakt van die prachtige, spookachtige blauwdruk. Ik wou dat deze column eindigde met iets moois en zalvends. Maar als ik iets schrijf dat volstrekt helder en geruststellend is, weet ik dat ik lieg.

Kepler weet het ook. Als ik zijn poot aanraak, gromt hij.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234