Zondag 18/04/2021
null Beeld DM/Bart Hebben
Beeld DM/Bart Hebben

OpinieDelphine Lecompte

Ik heb gestalkt. Maar ik werd in het verleden ook zelf gestalkt

Delphine Lecompte is dichter. Zij is de auteur van onder andere Vrolijke verwoesting en Western.

Wat bezielde mij om een verrukkelijke Hollandse dichter 4.500 sms’en te sturen in drie weken tijd? En om het tempo waarmee ik die sms’en stuurde, en de hoeveelheid van die sms’en daarna alleen maar op te drijven.

Het waren geen overdreven seksuele sms’en. Het waren smachtende, hunkerende, deerniswekkende sms’en. De sms’en van een zielige drankzuchtige eenzame bipolaire suïcidale dichteres die eindelijk het perfecte icoon had gevonden om te vereren. Niettemin was het een genadeloze stortvloed en een treurige perverse aanslag op het kabbelende of complexe leven van de bedeesde overweldigde dichter van de herenliefde, mijn aanbiddingsobject.

Waarom werd ik niet ter verantwoording geroepen? Vermoedelijk omdat ik een vrouw ben en irrelevant. Of: een vrouw en bijgevolg irrelevant. Een vrouw wordt zelden of nooit als een bedreiging gezien. En een vrouwelijke dichter is al helemaal verwaarloosbaar en onschadelijk, denkt men.

Ik was nochtans gevaarlijk, onvoorspelbaar, woedend en wanhopig.

Ik was een bedreiging, in de eerste plaats voor mezelf. Maar toch ook voor de verrukkelijke Hollandse dichter voor wie ik eens acht uren op de trein heb gezeten om dan rond te dolen in Leeuwarden in de hoop hem tegen te komen. Een kwaadaardige Friese toneelschrijver had me wijsgemaakt dat mijn liefdesobject van Leeuwarden afkomstig was, de stad van Mata Hari. Pas veel later kwam ik erachter dat mijn prooi in Amsterdam woonde.

Ik kan wel zeggen dat de stalking (want zo heet het) samenviel met de meest excessieve maanden van mijn alcoholmisbruik, maar dat klinkt als een flauw excuus.

En toen werd de verwarring compleet: haast vanuit het niets schreef mijn liefdesobject het dubbelzinnige epische meeslepende gedicht ‘Droomzus Delphine’. Het gedicht staat in Het liegend konijn, ik heb het niet verzonnen. In dat gedicht wonen we samen als de incestueuze kinderen van Jean Cocteau. We wonen zonder ouders tussen opgezette dieren en we delen een ooglap. Het is een ambigu, erotisch, wreed, sensueel gedicht.

Tv-maker Bart De Pauw komt aan bij het gerechtsgebouw van Mechelen. Beeld Thomas Sweertvaegher
Tv-maker Bart De Pauw komt aan bij het gerechtsgebouw van Mechelen.Beeld Thomas Sweertvaegher

Trachtte mijn slachtoffer de rollen om te keren? Viel dit onder de noemer stockholmsyndroom? Of speelde hij slechts een smerig psychologisch spelletje?

Het gedicht is alleszins prachtig en voor allerlei interpretatie vatbaar.

Ik heb gestalkt. Maar ik werd in het verleden ook zelf gestalkt, door een achterlijke bakkersknecht die ik had leren kennen in het gekkenhuis toen ik twintig was. Vier jaar lang heeft hij bijna elke dag peperkoeken harten, pluchen octopussen en lelijke kaki iPods op mijn vensterbank achtergelaten. Soms ook kuipjes smeerkaas, en een keer zelfs een kitten.

De achterlijke bakkersknecht sms’te me ook om de haverklap met mijn precieze locaties; ik werd in het oog gehouden en hij wist altijd waar ik was.

Maar zijn wijze van stalking leek me te zacht om aan te geven bij de politie en bovendien was ik blij met de kuipjes smeerkaas en de kaki iPods. De kitten daarentegen was een onvriendelijke, ondankbare vandaal. Ik was mijn moeder dankbaar toen ze hem meenam naar haar grote herenhuis, waar de kitten zich ontpopte als een lieflijke zachtmoedige welopgevoede wijze gelukbrengende sfinx spinnend in de art-decofruitschaal. Maar ik ben aan het afdwalen…

Ik werd gestalkt, het was niet heel erg. Toch betrap ik mezelf erop dat ik twee decennia later nog steeds op mijn hoede ben, en dat ik nog steeds de geur en vorm van peperkoeken harten niet kan verdragen.

Ik stalkte een verrukkelijke Hollandse dichter. Het duurde achttien maanden, ik werd niet gestraft. Althans niet door de instanties. Ik moet er natuurlijk wel mee leven. Ik ben zwaar over de schreef gegaan en ik heb wroeging. Ik zal het niet proberen goed te maken. Het lijkt mij verstandiger om de voorheen door mij vereerde en belaagde dichter eeuwig met rust te laten.

Eigenlijk wilde ik het hebben over Bart De Pauw: geen geraffineerde sms’er. Wat me verrast van iemand die zulke slimme, geestige en avontuurlijke programma’s heeft gemaakt.

In de zaak-De Pauw wordt bijna altijd zijn ogenschijnlijk gebrek aan spijt en schuldbesef aangehaald. Maar wat weten wij daarover? Misschien zit Bart De Pauw elke ochtend van 5 uur tot 8 uur in zijn douchecel zijn lijf te kastijden met een oestermes, een eendenbek en een assegaai. Of misschien uit zijn spijt zich in het oppeuzelen van jeepbanden besmeerd met de feces van antipathieke otters en harteloze ooievaars.

Ik moet bekennen dat ik niets dan grote mildheid voel voor de man die ons vele jaren zo schalks en roekeloos en baldadig heeft vermaakt op ons televisiescherm.

Ik vergeef hem alles. Zoals ook ik hoop vergeven te worden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234