Woensdag 16/10/2019
Katrin Swartenbroux. Beeld rv

Column Katrin Swartenbroux

Ik heb geen zin om de halve wereld af te reizen om vervolgens te horen dat ik dat ene hippe eettentje heb gemist

Katrin Swartenbroux luistert gesprekken af op een Belgisch terras.

In september gaan we nog naar Bali, maar ik heb precies al geen zin meer. Iederéén zit daar nu.

Albertstrand, Knokke

Ik vraag me af uit welk hout je gesneden moet zijn om een reis naar een tropische bestemming in het vooruitzicht te hebben en daar met ennui over te spreken. Ze zaten achter ons in de strandbar en verpestten wat tot dan toe een zeldzame perfecte maandag was. De zon deed haar best maar had genade, en het intense blauw van de lucht compenseerde de pastelkleuren waarmee de witte zitjes op het zand bevolkt waren.

“Ugh, ik weet het, daarom dat wij dit jaar dus niet naar Tulum zijn gegaan.” Het zijn sujetten als zij die ieder jaar een nieuw opblaasspeeltje kopen voor in het zwembad “want die eenhoorn is iedereen nu wel beu gezien, Elise”. Die me zelfs onzeker kunnen doen voelen over de manier waarop ik me ontspan. Als het niet ver, exotisch, origineel en instagrammable is, dan kun je evengoed thuisblijven. En dat terwijl er heel wat gezegd kan worden voor de ordinaire clubhotelvakantie waar obers je al om tien uur ’s ochtends een ogenschijnlijk gratis rum-cola brengen en je nog steeds vousvoyeren met ‘mevrouw’, ook al lig je uitgeteld in het ondiepe gedeelte van het zwembad je kater van gisteren uit te zweten. Allemaal omdat je een paars plastieken bandje met ‘all-in’ om je pols hebt. Je hoeft je niet druk te maken over wat je allemaal moet gaan zien omdat er niets te zien is. De enige stress die je hebt, is ervoor te zorgen dat je handdoek op tijd op de juiste strandstoel ligt, maar dat maakt het allemaal weer een beetje survival.

Zelf ben ik meer een impromptu vakantieganger. Ik spring regelmatig op de trein naar Londen of Parijs voor een expo, of sommeer mijn lief om naar de zee te rijden. Zo ook gisterennacht. Echt ver ben ik, buiten een rondtrip door Marokko en een aantal keer New York voor het werk, nog niet buiten mijn comfortzone getreden. De eerlijkheid gebiedt me om te schrijven dat dat niet komt omdat ik waanzinnig milieubewust ben – Japan, Arizona en Canada staan héél hoog op mijn lijstje – maar vooral omdat ik anders overvallen word door een allesverpletterende fomo. Ik heb geen zin om de halve wereld af te reizen om vervolgens terug te keren en te horen dat ik dat ene hippe eettentje heb gemist “en ben je er dan wel écht geweest?”

De vrouwen achter me kwaken ondertussen luidop over wanneer Ibiza – “het góéie Ibiza”– eindelijk weer oké gaat worden, maar spreken het gelukkig net nog niet uit als Ib-i-tha. Ik zucht hoorbaar en klop het zand uit mijn schoenen. Ik was niet van plan hier te vertrekken voor zonsondergang, maar de vakantieplannen van anderen werpen een schaduw over mijn gemoed. Dat is echter buiten de jongen in het zwart gerekend. “Waar wilt ge naartoe?”, hoor ik naast me. “Naar de kloten”, mompel ik terwijl ik het schijfje limoen uit de hals van mijn bierflesje peuter. Het sap brandt in mijn afgekloven nagelriemen. “Kloten, natuurreservaat in Zweden. Op zich is het maar zestien uur rijden en we passeren Duitsland, Denemarken en een coole brug.” Ik kijk op en hoewel ik er vast idioot moet uitzien met mijn vingers in mijn mond, plant hij een kus op mijn voorhoofd. “Doen we toch gewoon.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234